روزى عُتبة بن ربيعه- كه از بزرگان قريش بود- در انجمن سران قريش حضور داشت.
رسول خدا (ص) نيز تنها در مسجدالحرام نشسته بود. عتبة خطاب به قريش گفت: مى‌خواهيد نزد محمد روم و با وى سخن بگويم و پيشنهادهايى به او عرضه كنم تا هر يك از آنها را كه بپذيرد به او بدهيم و او دست از سر ما بردارد؟ حاضران گفتند: ابو وليد (كنيه عتبه) ما همه موافقيم، نزد او برو و با وى گفت‌وگو كن. عتبه از جا برخاست و نزد رسول خدا (ص) رفت و گفت: برادر زاده من «١» اين‌گونه خطاب، به روشنى گوياى مواضع انفعالى قريش و عقب‌نشينى آنان در مقابله با اسلام است كه معلول گرايش حمزه به اسلام و دفاع وى از آنست.
دو تحريف‌ ١. در كتاب «تاريخ گزيده» آمده است كه حمزه در ماه رجب سال پنجم بعثت همراه با نخستين گروه مهاجران مسلمان از جمله عثمان و رقيه، به فرمان پيامبر (ص) رهسپار حبشه شد. «٢» اين نسبت در هيچ سيره و تاريخ ديگرى به ثبت نرسيده، بلكه شواهدى در دست است كه خلاف آن را ثابت مى‌كند كه به آنها اشاره خواهد شد.
٢. تعدادى از تاريخ‌نويسان، اسلام‌آوردن عمر را اندكى پس از اسلام حمزه نوشته‌اند، به گونه‌اى كه همزمانى اسلام آوردن اين دو تن با كمترين فاصله زمانى از آن فهميده مى‌شود، در حالى‌كه اين مطلب نيز با شواهد تاريخى سازگار نيست؛ زيرا حمزه- همانگونه كه پيش از اين گفته شد- در سال دوم بعثت اسلام آورد كه بسيارى از نويسندگان از جمله مامقانى در تنقيح المقال «٣» و ابن اثير در اسدالغابه «٤» و اعلمى در دايرةالمعارف «٥» به آن تصريح كرده‌اند. در تاريخ آمده است كه عمر پس از هجرت نخستين گروه از مسلمانان به حبشه مسلمان شد و او شصت و دومين و يا شصت و ششمين فردى بوده كه به اسلام‌