معمول‌ترين شيوه كنيه‌گذارى، كنيه پدرى (ابوّت) است كه غالباً از نام بزرگ‌ترين فرزند پسر استفاده مى‌شود، هرچند نامهاى اعتبارى نيز در كنيه‌گذارى سهم بسزايى دارد.
در تعداد و نام و جنسيّت فرزندان حمزه ميان تاريخ‌نگاران اختلاف نظر فراوان وجود دارد، امّا در باره كنيه او همگى اتفاق دارند يعنى «ابويعلى‌» و «ابوعُمارة» به نامهاى دو پسرش «١» «يعلى» و «عمارة». «٢» هويت «يعلى» روشن است، ولى نام و جنسيت «عمارة» در هاله‌اى از ابهام قرار دارد.
با اين كه كنيه ابو عمارة به مراتب بيش از كنيه ديگر حمزه كاربرد داشته، كتاب «الاصابه» تصريح دارد كه «عمارة» دختر حمزه است، «٣» ولى كنيه قرار گرفتن نام دختر- بويژه در آن دوران كه به مراتب ناپسندتر از كنيه‌هاى اعتبارى و قراردادى است- اين احتمال را نفى مى‌كند.
فرزند رشيد عبدالمطّلب‌ عبدالمطّلب فرزندان پسر و دختر بسيارى داشت، ولى در اين ميان چهار تن از پسران وى از بقيه معروف‌ترند:
١. عبد مناف، مكنَّى به «ابوطالب»؛ ٢. عباس، نياى خاندان عباسيان؛ ٣. حضرت حمزة؛ ٤. جناب عبداللّه پدر گرامى پيامبر (ص). «٤»