اسوههاى فرماندهى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٦
شهادت مرد رزم ابن ابى الحديد معتزلى مىنويسد: يكى از صفتهايى كه در باره دليرمردان گفتهاند اين است كه او در ميدان نبرد، بى باكانه به پيش مى تازد و توجهى به اطراف خود ندارد و به كارهاى خطرناك دست مىيازد و در مسير هدف از هيچ تهديدى نمىهراسد و همه بلاها را به جان مىخرد و حمزة بن عبدالمطّلب از اين نمونه بود. «١» جبير بن مطعم به برده خود، وحشى، گفت: اگر على يا محمد و يا حمزه را بكشى تو را آزاد خواهم كرد و اين سخن، نشان از نقش مهم حمزه در پايدارى اسلامِ نوپا دارد.
وحشى گفت: اما محمد كه هيچگاه يارانش او را تنها نخواهند گذارد و اما على نيز فردى است با تجربه و هوشيار، ولى من حمزه را برايت خواهم كشت، چون او مردى است بيباك و در ميدان پيش روى خود را نمىبيند. «٢» شير ژيان حمزه در ميدان نبرد شجاعت كم نظيرى داشت. ابن سعد در كتاب طبقات مىگويد:
حمزة بن عبدالمطّلب در احد با دو شمشير پيش روى رسول خدا (ص) مىجنگيد و مىگفت: من شير خدا هستم، و به پيش مىتاخت و برمىگشت. «٣» رزم حمزه با دو شمشير از ويژگىهاى او به شمار مىرود و جز او ديگرى را سراغ نداريم كه با دو شمشير نبرد كرده باشد. او پيوسته حملههاى خود را متوجه قلب سپاه دشمن مىكرد و تا اعماق آن نفوذ مىنمود و پس از وارد آوردن ضرباتى سهمگين بر پيكر دشمن بازمىگشت. حمزه از چنان زور بازويى بهره مند بود كه وحشى (قاتل او) در بارهاش مىگويد: به خدا سوگند من حمزه را زير نظر داشتم، در حالى كه با شمشيرش مردم را