خداوند مرا در ميان سه نفر از اهل بيتم برگزيد و من آقاى آن هر سه و با تقواترين آنها هستم ولى افتخار نمى كنم، خداوند من و على و جعفر (دو فرزند ابى‌طالب) و حمزه فرزند عبدالمطلب را برگزيد. «١» بهترين مردم على (ع) و جعفر و حمزه سيدالشهدا هستند. «٢» سروران اهل محشر و سروران مردم دنيا من و على، حسن و حسين و حمزه و جعفر هستيم. «٣» و نيز خطاب به جعفر فرموده است:
تو در شمائل و اخلاق (خَلق و خُلق) شبيه من هستى. «٤» شباهت جعفر به پيامبر در چهره و هيأت ظاهر، چنان بود كه حتى گاهى بعضى بر او به عنوان «رسول‌اللَّه» سلام مى‌كردند و جعفر در پاسخ مى‌گفت: من رسول‌اللَّه نيستم، من جعفرم. «٥» در شأن نزول آيه ٢٣ سوره احزاب (مِنَ الْمُؤْمِنينَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى‌ نَحْبَه) آمده است كه مصداق آن حمزه و جعفرند. «٦» همچنين در شأن نزول آيه ٣٩ از سوره حج (اذِنَ لِلَّذينَ يُقاتَلُونَ بِانَّهُمْ ظُلِمُوا) نقل شده است كه اين آيه در باره على (ع) و حمزه و جعفر نازل گشته است. «٧» امير مهاجران‌ رسول خدا (ص) هجرت به حبشه را به منظور در امان ماندن مسلمانان از آزار قريش و نيز اعتلاى سخن حق (توحيد) و گسترش اسلام در سرزمينهاى ديگر پيش روى مسلمانان‌