اسوههاى فرماندهى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٣
شهيد مطّهرى: صديقه كبرى، فاطمه زهرا سلام الله عليها، وقتى كه پدر بزرگوارش تسبيحات معروف را به او ياد داد (٣٤ مرتبه الله اكبر، ٣٣ مرتبه الحمدالله و ٣٣ مرتبه سبحانالله ...) [بر] سر قبر عموى بزرگوارش جناب حمزةبن عبدالمطلب رفت و از تربت آن شهيد براى خود تسبيح درست كرد. اينها معنى دارد ... خاك شهيد و قبر شهيد محترم است، انسان براى اينكه اذكار و اوراد خود را بشمارد نيازمند به سبحه (تسبيح) است. چه فرق مىكند كه دانههاى تسبيح از سنگ باشد يا چوب يا خاك و از هر خاكى بردارد برداشته است، ولى ما اين را از خاك تربت شهيد برمىداريم و اين نوعى احترام به شهيد و شهادت و نوعى به رسميت شناختن قداست شهادت است. «١» همچنين همت گماشتن به تعمير تربت مطهر شهدا، سيره معصومين (ع) و پيروان و شيفتگان آن بزرگواران بوده است. ابن سعد در طبقات آورده است كه فاطمه (س) پيوسته بر سر قبر حمزه مىرفت و آن را مرمت و اصلاح مىكرد. «٢» آرى، مسلمانان به قبور اولياى الهى و شهداى راه حق و فضيلت عشق مىورزند و براى عرض ادب و تجديد ميثاق با ارواح طيبه آنان، از راههاى دور و نزديك به زيارت مرقد مطّهر آنان مىشتابند و رخ برآستانه ملايك پاسبان آنان مىسايند و تربت شفابخش آنان را توتياى چشم مىكنند و صحن و حرم و رواق و بارگاه ايشان را صحنه نمايش هنر و ابداع و خلاقيت خود قرار مىدهند. همچنين در گذشتگان خود را در اين سرزمينها به خاك مىسپارند و مجاورت آنان را چه در حال حيات يا پس از آن، بر ديگر جاها ترجيح مىدهند. آرى، تربت پاك نخستين سرور شهيدان، حمزه دلاور نيز در احد مزار عموم است و مردم به تربت او تبّرك مىجويند. «٣» تازگى پيكر شهيدان قرآن كريم زنده بودن شهيدان را با صراحت بيان كرده و اين آيه در باره حمزه