در جنگ فِجار شكوفايى سلحشورى و توان رزمى حمزه، همزمان با آغاز دوران جوانى وى به ظهور رسيد. او در نوجوانى شاهد جنگهاى زنجيره‌اى و توانفرساى «فِجار» (گناه) بود. اين جنگها از آن رو در تاريخ به اين نام شهرت يافت كه يا در يكى از ماههاى حرام اتفاق افتادند و يا علت آنها در يكى از اين ماهها بوده است. «١» از معروف‌ترين آنها فجار بَرّاض است كه ميان قريش و قبيله هوازن در سال ٣٩ قبل از هجرت اتفاق افتاد. در اين واقعه حضرت محمد بن عبداللّه (ص) در چهارده سالگى در كنار قريش حضور داشت و چوبه‌هاى تير به دست عموهاى خود مى‌داد. «٢» دومين دوره از جنگ فجار در سال بيستم پس از عام الفيل يا ٣٣ سال قبل از هجرت رخ داد و عرب تا آن روز جنگى به آن گستردگى به خود نديده بود. اين دوره شامل پنج واقعه است كه مهمترين آنها عكاظ است كه ميان قبايل كنانه و قريش از يك سو و قبايل هوازن از سوى ديگر اتفاق افتاد. در اين نبرد همه طوايف قريش وارد كارزار شدند و فرماندهى هر خاندان را مهتر آنان به عهده داشت. بدين جهت فرماندهى خاندان بنى هاشم در دست زبير بن عبدالمطّلب بود، و رسول خدا (ص) نيز- كه بيست سال بيشتر نداشت- همراه او بود. «٣» طبيعى است در آن جنگ، حمزه نيز حضورى فعال داشته است.
در كنار پيامبر (ص)
خواستگارى‌ پس از آنكه حضرت خديجه كبرى (س) بر خصلت‌هاى والاى پيامبر (ص) آگاهى كامل يافت، از دل و جان خواهان همسرى آن حضرت شد. بدين منظور پيكى نزد آن بزرگوار روانه كرد و پيشنهاد خود را به عرض رساند. آن حضرت در اين باره از عموهايش‌