اسوههاى فرماندهى
 
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص

اسوههاى فرماندهى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٦١

فرمود تا آنكه در باره مقداد چنين فرمود: مقداد از ماست، خداوند دشمن كسى است كه دشمن اوست و دوست كسى است كه دوست اوست. «١» حواريّون پيامبر (ص)
حواريون ياران برگزيده و مخلصى را گويند كه به شخصى گرويده‌اند و همواره ملازم و نزديك او هستند تا وى هر دستورى دهد، انجام دهند. براى مثال، حواريون حضرت عيسى كه در قرآن هم از آنان ياد شده است، دوازده نفر بودند كه طبقه نخست از مؤمنين به حضرت عيسى (ع) بوده و همواره ملازم محضرش بودند. «٢» امام هفتم حضرت موسى بن جعفر (ع) فرمود: چون روز قيامت فرا مى‌رسد، منادى حق ندا مى‌دهد: كجا هستند حواريّون پيامبر اكرم (ص)؟ آنان كه عهد و پيمان خويش با رسول خدا (ص) را نقض نكردند و بدان پايبند بودند؟ پس سلمان، مقداد و ابوذر برمى‌خيزند. «٣» اين روايت نيز شخصيت و مقام مقداد را به روشنى بيان مى‌كند، زيرا در ميان آن همه مسلمان و صحابى، تنها اين سه نفر به دليل وفادارى به عهد و پيمان خود، حوارى رسول خدا (ص) لقب گرفتند.
پايان عمر پر افتخار مقداد مقداد زندگى توأم با حماسه و افتخار خود را سپرى كرد. وى در اواخر عمر خود در جُرْف «٤» سكونت داشت و در همانجا به سال ٣٣ هجرى، در سن هفتاد سالگى وفات يافت؛ مسلمانان جنازه او را بر روى دوش خود تا مدينه تشييع كردند و طبق وصيّت وى، عمار بر او نماز گزارد «٥» و پس از آن در قبرستان بقيع به خاك سپرده شد. «٦»