اسوههاى فرماندهى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٣٧

مقداد مقداد در دوران پيامبر (ص)
خاندان مقداد سيره نويسان و مورخان تا جد بيستم مقداد را نام برده و او را از تيره بَهْراء و از قبيله قضاعه «١» به شمار آورده‌اند و برخى با نسبت بهراوى از او ياد كرده‌اند، زيرا كه جد هفدهم او بهراء نام داشته است و چون در قبيله بهراء در درگيرى شخصى با مقداد خونى ريخته شد، از آنان فرار كرد و به قبيله كِنده «٢» پيوست و با آنان هم پيمان شد. از اين رو، گاهى او را كِندى مى‌خوانند.
در قبيله كنده نيز خونى ريخته شد و مقداد ناگزير به مكه گريخت و در آنجا با اسْوَدِ بن عَبْد يَغُوثِ زُهْرى‌ هم‌پيمان شد و اسود نسبت به مقداد سمت پدرى پيدا كرد. از اين رو، مقداد را مقداد بن اسود و مقداد زُهْرى نيز گفته‌اند، اما هنگامى كه آيه ادْعوهم لِآبائِهِمْ نازل شد، «٣» او را مقداد بن عمرو خواندند. «٤»