اسوههاى فرماندهى
 
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص

اسوههاى فرماندهى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١١٤

پس از آشكار شدن اسلامِ خانواده عمار، مشركان بى‌رحمانه به شكنجه و آزار آنها پرداختند.
پيامبر (ص) بر خاندان ياسر مى‌گذشت كه آنان را زير شكنجه يافت. حضرت به آنان فرمود:
خاندان ياسر مقاومت كنيد! خاندان ياسر مقاومت كنيد! زيرا وعده‌گاهتان بهشت است. «١» روزى رسول خدا (ص) به ياسر فرمود: پايدارى كن. پس از آن دست به دعا برداشت و گفت: پروردگارا، خاندان ياسر را بيامرز و بى‌گمان چنين كرده‌اى. «٢» مشركان بارها مادر عمار، سميه، را شكنجه كردند، اما او از اسلام دست برنداشت و سرسختانه مقاومت كرد تا اينكه روزى ابوجهل او را با ضربه خنجر به شهادت رساند، «٣» و بدين سان، سميّه نخستين شهيد اسلام گشت. «٤» پدر عمار، ياسر، نيز زير شكنجه‌هاى مشركان جان سپرد. «٥» برادر عمار، عبداللّه بن ياسر، نيز پس از تحمل شكنجه‌هاى بسيار، با تيرى كه دشمن به وى زد، شهيد شد. «٦» عمّار در قرآن‌ برخى مسلمانان كم بضاعت از جمله صُهَيْبْ، عمّار، بلال، خَبّاب، در حضور پيامبر (ص) بودند كه جمعى از قريش از كنار آنان مى‌گذشتند. مشركان با مشاهده اين صحنه گفتند:
اى محمّد، آيا از ميان جمعيت به همين افراد دل بسته‌اى؟ آيا اينها هستند كه خداوند از ميان ما برگزيده؟ آيا پيرو آنها باشيم؟ هر چه زودتر آنها را از خود طرد كن، شايد ما به تو نزديك شويم و از تو پيروى كنيم. در آن حال اين آيه نازل شد:
آنان كه صبح و شام خدا را مى‌خوانند و نيتّشان وجه الهى است از خود دور مكن، نه حساب‌