اشعار حسان بن ثابت در رثاى شهداى موته‌ حسان بن ثابت، از شعراى معروف زمان رسول خدا (ص)، در رثاى شهداى موته اشعارى سرود كه مردم را به شدّت اندوهگين و گريان كرد. در خاتمه اين گفتار چند بيت از آن را ذكر مى‌كنيم:
رَأَيْتُ خِيارَ الْمُؤْمِنينَ تَوارَدُوا شَعُوبَ وَ خَلْفاً بَعْدُهُمْ يَتَأخَّرُ فَلا يُبْعِدَنَّ اللَّهُ قَتْلى‌ تَتابَعُوا بِمُؤْتَةَ مِنْهُمْ ذُوالْجَناحَيْنِ جَعْفَرُ وَ زَيْدٌ و عَبْدُ اللَّهِ حينَ تَتابَعُوا جَميعاً وَ أَسْبابُ الْمَنِيَّهِ تَخْطِرُ «١» بهترين مؤمنان را مى‌ديدم كه گروه گروه يكى پس از ديگرى وارد ميدان كارزار مى‌شدند و دسته ديگر پشت سر آنها منتظر ورود به ميدان جنگ بودند. خداوند متعال شهدايى را كه در موته شهيد شدند، از رحمت خويش دور نسازد كه از جمله آنها جعفر ذوالجناحين (صاحب دو بال) و زيد بن حارثه و عبدالله بن رواحه مى‌باشند كه يكى پس از ديگرى شربت شهادت نوشيدند، در حالى كه اسباب مرگ فرا مى‌رسد.