اكرم (ص) حضور يابد. فرستادگان رسول خدا به همراه يُسير و همراهانش به سمت مدينه حركت كردند. در ميان راه در مكانى به نام قرقره كه شش مايل از خيبر فاصله داشت، يُسير از رفتن به مدينه پشيمان شد و چون به دنبال شمشير خود مى‌گشت، عبداللّه بن انيس پى برد كه او از آمدن به همراه آنان پشيمان شده است و قصد جنگ دارد. از همين رو به يُسير حمله كرد و پايش را قطع نمود. در اين هنگام طرفين درگير شدند و برخى يهوديان كشته شدند و برخى گريختند. «١» برخى مورّخين، طرف درگير با يُسير بن رزام را شخص عبدالله بن رواحه- كه فرماندهى اين سرّيه را به عهده داشت- مى‌دانند كه در نتيجه اين درگيرى سرش مجروح گرديد.
پس از بازگشت به مدينه، گزارش چگونگى اين واقعه به پيامبر (ص) داده شد. رسول خدا به مسلمانان فرمود: خداوند شما را از شرّ ظالمين نجات بخشيد.
سپس پيامبر (ص) بر سر مجروح عبداللّه مرهمى نهاد كه مداوا شد و تا پايان عمر از درد آن رهايى يافت. «٢» حضور در عُمرة القضاء «٣» مسلمانان پس از امضاى صلح حديبيّه مى‌توانستند يك سال بعد از تاريخ قرارداد، وارد مكّه شوند و پس از سه روز اقامت و انجام اعمال عمره، آن شهر را ترك كنند. يك سال از تاريخ قرارداد گذشت و وقت آن بود كه مسلمانان عازم مكه شوند. مسلمانان مهاجر به مدت هفت سال از خانه و زندگى خود دور و براى حفظ آيين توحيد، زندگى در سرزمين غربت را بر وطن ترجيح داده بودند. اين مؤمنان فداكار، بعد از اين مدّت طولانى بار ديگر براى زيارت خانه خدا و ديدن بستگان و سركشى به خانه و زندگى خويش به سوى مكّه روانه مى‌شدند. وقتى پيامبر (ص) اعلام كرد كه كسانى كه در سال گذشته از زيارت خانه‌