لوح حضرت زهرا - حسینیبیان، سیدمهدی - الصفحة ٦٠ - متن کامل لوح فاطمه علِیها السلام
وَِیْلٌ لِلْمُفْتَرِِینَ الْجَاحِدِِینَ - عِنْدَ انْقِضَاءِ مُدَّةِ مُوسِی عَبْدِِی و حَبِِیبِِی و خِِیرَتِِی - فِِی عَلِِیٍ وَلِِیِِّی و نَاصِرِِی و مَنْ أَضَعُ عَلَِیْهِ أَعْبَاءَ النُّبُوَّةِ و أَمْتَحِنُهُ بِالِاضْطِلَاعِ بِهَا، ِیقْتُلُهُ عِفْرِِیتٌ مُسْتَكْبِرٌ، ِیُدْفَنُ فِِی الْمَدِِینَةِ - الَّتِِی بَنَاهَا الْعَبْدُ الصَّالِحُ[١] - إِلى جَنْبِ شَرِّ خَلْقِِی، حَقٌ الْقَوْلُ مِنِِّی لَأَسُرَّنَّهُ بِمُحَمَّدٍ ابْنِهِ و خَلِِیفَتِهِ مِنْ بَعْدِهِ و وارِثِ عِلْمِهِ، فَهُوَ مَعْدِنُ عِلْمِِی و مَوْضِعُ سِرِِّی و حُجَّتِِی عَلِی خَلْقِِی، لَا ِیُؤْمِنُ عَبْدٌ بِهِ إِلَّا جَعَلْتُ الْجَنَّةَ مَثْوَاهُ و شَفَّعْتُهُ فِِی سَبْعِِینَ مِنْ أَهْلِ بَِیْتِهِ كُلُّهُمْ قَدِ اسْتَوْجَبُوا النَّارَ و أَخْتِمُ بِالسَّعَادَةِ لِابْنِهِ عَلِِیًّ وَلِِیِِّی و نَاصِرِِی و الشَّاهِدِ فِِی خَلْقِِی و أَمِِینِِی عَلِی وَحِْیِی، أُخْرِجُ مِنْهُ الدَّاعِِی إِلى سَبِِیلِِی و الْخَازِنَ لِعِلْمِِی الْحَسَنَ وَ أُكَمِّلُ ذلِكَ بِابْنِهِ (محمد) رَحْمَةً لِلْعَالَمِِینَ، عَلَِیْهِ كَمَالُ مُوسِی وَ بَهَاءُ عِِیسِی و صَبْرُ أَِیُّوبَ، فَِیُذَلُ أَوْلِِیائِِی فِِی زَمَانِهِ و تُتَهَادِی رُؤُوسُهُمْ كَمَا تُتَهَادِی رُؤُوسُ التُّرْكِ و الدَِّیْلَمِ، فَِیُقْتَلُونَ و ِیُحْرَقُونَ و ِیكُونُونَ خَائِفِِینَ مَرْعُوبِِینَ وَجِلِِینَ، تُصْبَغُ الْأَرْضُ بِدِمَائِهِمْ و ِیَفْشُو الْوَِیْلُ و الرَّنَّةُ فِِی نِسَائِهِمْ، أُولئِكَ أَوْلِِیائِِی حَقّاً، بِهِمْ أَدْفَعُ كُلَّ فِتْنَةٍ عَمِْیاءَ حِنْدِس و بِهِمْ
→ عام استغراقِی، بدلِی و مجموعِی:
عامّ استغراقِی ِیعنِی عمومِی که مفهومش مستغرق جمِیع افراد است، منتها مکلّف هر تعداد از افراد اِین عام را که امتثال کرده، به همان مقدار به تکلِیفش عمل کرده و ممتثل محسوب مِیشود؛ مثل: «أکرم العلماء» که جمع محلِّی به «ال» وضعاً شامل همه علماء مِیشود. النهاِیه به آن تعداد که إکرام کرده، امتثال صورت گرفته است.
ولِی در عام بدلِی «علِی البدل» است؛ مثل: «أکرم کل عالمٍ شئت»؛ هر عالمِی را خواست إکرام کند که اِین کفاِیت از بقِیه را مِیکند.
ولِی در عام مجموعِی همه آنها مجموعاً به قِید مجموع، موضوع تکلِیف است، اگر ِیکِی از آنها را إکرام نکند به أصل تکلِیف امتثال نشده است و اِین جمله حدِیث که «من جحد واحداً منهم فقد جحد نعمتِی» ناظر به اِین است که عام مجموعِی مورد نظر بوده است.
[١] منظور از عبد صالح وارد در متن لوح، بنا به نوشته مرآة العقول علّامه مجلسِی «ذو القرنِین» مِیباشد و ما شرح مفصلِی در اِین باره از تفاسِیر و کتب دِیگر آوردِیم که در آِینده ملاحظه خواهِید فرمود.