لوح حضرت زهرا - حسینیبیان، سیدمهدی - الصفحة ١٥٨ - ١- وارث علم الهِی و علم امامت
به همِین جهت، شِیعِیان اجتماعاتِی تشکِیل دادند و دِیدارهاِیِی با محمد بن علِی علِیهما السلام به عمل آوردند و به منظور آزماِیش و حصول اطمِینان از اِینکه او داراِی علم امامت است، پرسشهاِیِی را مطرح کردند و هنگامِی که پاسخهاِی قاطع و روشن کننده درِیافت کردند، مقام علمِی آن حضرت را باور کرده و آرامش ِیافتند.[١] به ِیک نمونه در اِین زمِینه اشاره مِیشود:
بعد از شهادت علِی بن موسِی الرضا علِیهما السلام، رَِیان بن صَلت، صَفوان بن ِیحِیِی، محمد بن حکِیم، عبد الرحمن بن حَجّاج و ِیونس بن عبد الرحمان با گروهِی از بزرگان و معتمَدِین شِیعه، در خانه «عبد الرحمن بن حجّاج» در ِیکِی از محلههاِی بغداد به نام «برکه زِلزِل»[٢] گرد آمدند و در سوگ امام به گرِیه و اندوه پرداختند. ِیونس به آنان گفت: دست از گرِیه بردارِید! باِید دِید امر امامت را چه کسِی عهدهدار مِیگردد؟ و تا اِین کودک (ابو جعفر) بزرگ شود، مسائل خود را از چه کسِی باِید بپرسِیم؟
در اِین هنگام «رَِیان بن صَلت» برخاست و گلوِی او را گرفت و فشرد و در حالِی که به سر و صورت او مِیزد، با خشم گفت: تو نزد ما تظاهر به اِیمان مِیکنِی و شک و شرک خود را پنهان مِیدارِی! اگر امامت او از جانب خدا باشد، حتِی اگر طفل ِیک روزه باشد، مثل پِیرمرد صد ساله در اعتقاد خواهد بود و اگر از جانب خدا نباشد، حتِی اگر صدساله باشد، چون دِیگران ِیک
[١] مناقب آل ابِیطالب (لإبن شهر آشوب)، ج٤، ص٣٨٣.
[٢] بِرکه زِلزِل در بغداد بوده و منسوب به منصور بن جعفر بن زلزل رازِی (متولد ١٧٦ هجرِی قمرِی در کوفه) است، (لغتنامه دهخدا، ذِیل واژه برکه زلزل). زلزل از جوانمردان بود و از پولهاِیِی که به دست مِیآورد به نِیازمندان کمک مِیکرد. آبانبار زلزل (برکه زلزل) در بغداد از موقوفات او مِیباشد.