لوح حضرت زهرا - حسینیبیان، سیدمهدی - الصفحة ٢٨ - «معناِی صحِیفه»
..........................................
→قتل امام حسِین علِیه السلام و مصائبِی که بر امِیرالمؤمنِین علِی علِیه السلام وارد مِیشود (و ما کان و ما ِیکون الِی ِیوم القِیامه) نوشته شده بود.
اِین صحِیفه نزد امِیر المؤمنِین علِیه السلام بود، تا اِینکه ابن عباس در ذِی قار (جاِیى است مِیان كوفه و واسط. «ِیوم ذِی قار» ِیكِی از روزهاِی عرب در جاهلِیّت است كه در آن روز مِیان بنىشِیبان و فرستادگان خسروپروِیز جنگِی در گرفت و شِیبانِیان پِیروز شدند و براِی آن پِیروزِی حماسهها سرودند. علِی علِیه السلام به هنگام آمدن به عراق در اِین موضع توقّف كرد تا سپاهِیان كوفه به نزد او آمدند. نهج البلاغه، ترجمه شهِیدِی، ص٤٥٨) آن را دِید و به حضرت عرض کرد: آن را براِی من بخوان! هنگامِی که امام علِیه السلام آن را خواند و اسامِی کسانِی که او را مِیکشند را نام بُرد، به شدت گرِیه کرد. سپس ابن عباس آن صحِیفه را ثبت کرد. محمد بن حنفِیه مِیگوِید که اسماء اصحاب ما در نزد ما به اسمشان و اسم پدرانشان مکتوب است، (كتاب سلِیم بن قِیس الهلالِی، ج٢، ص٩١٥؛ بحار الأنوار، ط - بِیروت، ج٢٨، ص٧٣).
د: صحِیفهاِی که امِیر المؤمنِین علِیه السلام آن را به امر رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله نوشت و محتواِی آن در اقرار عرب و عَجم و قِبط - قِبط (بکسر قاف و سکون باء) گروهِی از مردم مصر هستند که آباء و اجدادشان در مصر بودند، به خلاف سبط که از اولاد ِیعقوب بوده و در آنجا نشو و نما ِیافتند». اکنون نِیز قِبطِیها نام قومِی از مسِیحِیان بومِی کشور مصر مِیباشد که پرجمعِیتترِین اقلِّیت مسِیحِی اِین کشور بهشمار مِیآِیند (لغتنامه دهخدا) - و حَبَشَه به شهادتِین (توحِید و نبوّت) و به ولاِیت امِیر المؤمنِین علِیه السلام اشاره کرده است، (الأمالي، للصدوق، ص٣٨٢)؛ «... هَذَا مَا أَقَرَّتْ بِهِ الْعَرَبُ وَ الْعَجَمُ وَ الْقِبْطُ وَ الْحَبَشَةُ أَقَرُّوا بِشَهَادَةِ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ وَ أَنَّ عَلِِیَّاً أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ وَ وَلِِیُّ أَمْرِهِمْ مِنْ بَعْدِي ...»).
ه : صحِیفهاِی که بنا به نقل کامل الزيارة از امام صادق علِیه السلام وارد شده است که: «إِنَّ لِكُلِّ وَاحِدٍ مِنَّا صَحِيفَةً فِيهَا مَا يَحْتَاجُ إِلَِیْهِ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ فِي مُدَّتِهِ فَإِذَا انْقَضَي مَا فِيهَا مِمَّا أُمِرَ بِهِ عَرَفَ أَنَّ أَجَلَهُ قَدْ حَضَرَ...»؛ هر كدام از ما صحِیفهاِی دارِیم كه در طول مدّت عمر به آنچه نِیازمندِیم عمل كنِیم، در آن ثبت و ضبط شده است. پس هرگاه آنچه در صحِیفه نوشته شده منقضِی گشت، معلوم مِیشود أجل صاحب صحِیفه فرا رسِیده است، (كامل الزِیارات، ص٨٨).
و: صحِیفهاِی که از سوِی امام حسن و امام حسِین علِیهما السلام نزد محمد بن حنفِیه بود و در آن، دولت بنِیعباس و حوادثِی که اتفاق مِیافتد بِیان شده است، (سفِینة البحار، ج٥، ص٥٤).←