لوح حضرت زهرا - حسینیبیان، سیدمهدی - الصفحة ١٨٠ - امام حجة بن الحسن عجّل الله تعالِی فرجه الشّرِیف
امام حجة بن الحسن عجّل الله تعالِی فرجه الشّرِیف
حجة بن الحسن المهدِی عجّل الله تعالِی فرجه الشّرِیف فرزند حسن بن علِی العسکرِی علِیهما السلام، دوازدهمِین امام از نسل پِیامبر است که در اِین لوح به وِیژگِیهاِی اِیشان اشاره شده است.
«وَ أُكَمِّلُ ذلِكَ بِابْنِهِ (محمد) رَحْمَةً لِلْعَالَمِِینَ، عَلَِیْهِ كَمَالُ مُوسِی وَ بَهَاءُ عِِیسِی وَ صَبْرُ أَِیُّوبَ، فَِیذَلُّ أَوْلِِیائِِی فِِی زَمَانِهِ وَ تُتَهَادِی رُؤُوسُهُمْ كَمَا تُتَهَادِی رُؤُوسُ التُّرْكِ وَ الدَِّیْلَمِ، فَِیقْتَلُونَ وَ ِیحْرَقُونَ وَ ِیكُونُونَ خَائِفِِینَ مَرْعُوبِِینَ وَجِلِِینَ، تُصْبَغُ الْأَرْضُ بِدِمَائِهِمْ وَ ِیفْشُو الْوَِیْلُ و الرَّنَّةُ فِِی نِسَائِهِمْ، أُولئِكَ أَوْلِِیائِِی حَقّاً، بِهِمْ أَدْفَعُ كُلَّ فِتْنَةٍ عَمِْیاءَ حِنْدِس و بِهِمْ أَكْشِفُ الزَّلَازِلَ و أَدْفَعُ الْآصَارَ و الْأَغْلَالَ (أُولئِكَ عَلَِیْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ)»؛ ِیعنِی تکمِیل مِیکنِیم مکتب حسن بن علِی را به جانشِینِی پسرش (محمد)، چون که او ماِیه رحمت براِی جهانِیان است؛ با اوست کمال موسِی و بهاِی عِیسِی[١] و صبر اِیوب. پس ذلِیل (گرفتار) مِیشوند اولِیاِی من در زمان او، به نحوِی که سرهاِی آنها را
[١] در بعضِی از نوشتهها، اِین دو جمله را «کمال موسوِی و بهاء عِیسوِی» ترجمه کردهاند! غافل از اِینکه «ِیاء» در کمال موسوِی و بهاء عِیسوِی «ِیاء نسبت» است؛ ِیعنِی کسانِی که پِیرو حضرت موسِی و عِیسِی٨ هستند؛ در صورتِی که در متن آمده است کمال خودِ موسِی و بهاء خودِ عِیسِی، نه پِیروان آنها.