اعتقاداتش سرسخت بود و کسِی در مناظرات بر او غلبه نکرده بود؛ اما در طِی مناظراتِی که با علِی بن موسِی علِیهما السلام کرد، مسلمان شد و از شاگردان برجسته آن حضرت گردِید؛ به گونه‌‌اِی که حضرت او را براِی مناظره با دِیگران به جاهاِی متعدد مِی‌‌فرستاد.

٤ - هِربَذ اکبر[١] که لقب مخصوص بزرگ زرتشتِیان بود و دِیگر علماِی زرتشتى هم حاضر بودند.[٢]

→با عمران صابِی، به بِیان صفات خدا و تشرِیح آن صفات پرداخته است، (اخلاق و مهارت‌هاِی مناظره، فرهنگ رضوِی، ص٢٦). باِید توجه داشت در بِین مناظرات امام علِیه السلام، اِین مناظره از همه پِیچِیده‌تر و مشکل‌تر بود و اِین نشان مِی‌دهد که عمران شخصِیت علمِی برجسته‌اِی داشته که اِین چنِین سؤالات دشوار به ذهنش آمده است!

[١] هِربِذ به فتح، ِیا کسر هاء و کسر باء، لقب مخصوص بزرگ زرتشتِیان و پِیشواِی مذهبِی آنان بود که «هيربَذ اکبر» نِیز نوشته‌اند. در نوشته‌هاِی پهلوِی از واژه هِیربَد به معنِی آموزگار و ِیا پِیشواِی دِینِی نِیز ِیاد شده است. هِیربَد در جاِیگاه آموزگار دِین مزدِیسنا است و در رتبه پاِیِین‌ترِی نسبت به موبد (پِیشوا) جاِی دارد. پس از آن، موبد موبدان است که در جاِیگاه پِیشواِی پِیشواِیان دِینِی قرار دارد و تنها ِیک نفر مِی‌تواند چنِین جاِیگاهِی داشته باشد، (ر.ک: لغت‌نامه دهخدا، واژه هِیربد).

[٢] «زَرْتُشْتْ» ِیا «زَرْدُشْتْ»، مِی‌گوِیند پِیامبرِ اِیران باستان است. عده‌اِی او را مروّج ِیکتاپرستِی معرفِی کرده‌اند که «اهورا مزدا» را تبلِیغ مِی‌کرد و خداِیان باستانِی آرِیاِیِیان را باطل مِی‌دانست. او آتش را ِیکِی از مظاهر خداِی روشناِیِی مِی‌دانست، (آشناِیِی با ادِیان بزرگ، ص٥٩ و٦٠). برخِی مِی‌گوِیند زرتشت در زبان سرِیانِی به معناِی ابراهِیم علِیه السلام است و برخِی دِیگر زرتشت را ِیکِی از امامان ملت ابراهِیم علِیه السلام‌ ِیا پِیامبرِی مِی‌دانند که کتاب بر او نازل شده است. برخِی نسب او را به منوچهر ِیکِی از شاهنشاهان اِیران رسانده‌اند، (لغت‌نامه دهخدا، ذِیل واژه زرتشت). برخِی از مورّخان او را اختلافِی‌ترِین شخصِیت تارِیخ دانسته‌اند. نقل شده است که زرتشت در سال ٦٦٠ قبل از مِیلاد به دنِیا آمده و در سال ٦٣٠ قبل از مِیلاد به پِیامبرِی مبعوث شده و در سال ٥٨٣ قبل از مِیلاد در سن ٧٧ سالگِی در آتشکده‌اِی در بلخ بنا به قولِی بدست تورِبرادروُرِیش کشته شده است. کتاب مقدس زرتشت «اَوِستا» به معناِی اساس و بنِیان نام دارد، (نگاهِی به ادِیان زنده جهان،‌ ص٥٥ و ٥٧). برخِی مورّخان بر اِین عقِیده‌اند که توحِیدِی بودن ِیا دوگانه‌پرستِی ←