روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٦٩٢
|
٧٥٤ كِلاهُما حَسَنٌ عِنْدى اسَرُّ بِهِ |
لَكِنَّ أحْلاهُما ما وافَقَ النَّظَرا [١] |
|
«گفتار خود او و از او سخن گفتن، هر دو براى من بهجت آور است؛ اين در صورتى است كه او غائب باشد، و آن در صورتيكه حاضر باشد.
هر دو تاى از آنها در نزد من نيكوست و بدانها مسرور مىشوم، وليكن شيرينترين آن دو گفتارى است كه با ديدارش موافق باشد
|
». چراغ روى ترا شمع گشت پروانه |
مرا ز خال تو با حال خويش پروا نه |
|
|
به بوى زلف تو گر جان به باد رفت چه شد |
هزار جان گرامى فداى جانانه |
|
|
خرد كه قيد مجانين عشق ميفرمود |
به بوى سنبل زلف تو گشت ديوانه |
|
|
به مژده جان به صبا داد شمع در نفسى |
ز شمع روى تواش چون رسيد پروانه |
|
|
مرا به دور لب دوست هست پيمانى |
كه بر زبان نبرم جز حديث پيمانه |
|
|
بر آتش رخ زيباى او به جاى سپند |
به غير خال سياهش كه ديد به دانه |
|
|
حديث مدرسه و خانقه مگوى كه باز |
فتاده در سر حافظ هواى ميخانه [٢] |
|
اللَهُمَّ صَلِّ وَ سَلِّمْ وَ زِدْ وَ بارِكْ عَلَى سَيِّدِ الْمُرْسَلينَ وَ خاتَمِ النَّبيّينَ مُحَمَّدٍ، وَ عَلَى أخيهِ وَ وَصيِّهِ وَ صاحِبِ سِرِّهِ وَ لِوآئِهِ وَ وَزيرِهِ وَ وَلىِّ كُلِ
______________________________ [١] «ديوان ابن فارض مصرىّ» طبع بيروت (سنه ١٣٨٤) ص
[٢] «٣٨١ ديوان خواجه حافظ» طبع پژمان، ص ١٩٤، غزل