روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٥٣٠ - ابيات«مثنوى» در فتوت و اخلاص أمير المؤمنين

) چون مرا سوى أجل عشق و هواست‌

نَهىِ لا تُلْقوا بِأيْديكُمْ مراست‌

زانكه نهى از دانه شيرين بود

تلخ را خود نهى حاجت كى شود

دانه‌اى كش تلخ باشد مغز و پوست‌

تلخى و مكروهيش خود نهى اوست‌

دانه مردن مرا شيرين شده است‌

بَلْ هُم أحْيآءٌ پى من آمده است‌

اقْتُلونى يا ثِقاتى لائِمًا

إنَّ فى قَتْلى حَياتى دآئِمًا

إنَّ فى مَوْتى حَياتى يا فَتَى‌

كَمْ افارِقْ مَوْطِنى حَتَّى مَتَى؟

فُرْقَتى [١] لَوْ لَمْ تَكُنْ فى ذى السُّكونْ‌

لَمْ يَقُلْ إنّا إلَيْهِ رَاجِعُونْ‌

راجع آن باشد كه باز آيد به شهر

سوى وحدت آيد از تفريق دهر

اين سخن پايان ندارد چاكرم‌

چون شنيد اين سِر ز سيّد گشت خَم‌

باز آمد [٢] كاى على زودم بكش‌

تا نبينم آن دم و وقت ترُش‌

من حلالت ميكنم خونم بريزتا نبيند چشم من آن رستخيز

گفتم ار هر ذرّه‌اى خونى شود

خنجر اندر كف به قصد تو بود

يكسر مو از تو نتواند بريد

چون قلم بر تو چنين خطّى كشيد

ليك بى غم شو شفيع تو منم‌

خواجه روحم نه مملوك تنم‌

: آمد و در خاك پيشم اوفتاد

دم به دم در پاى من سر مى‌نهاد