روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٢١٨ - زبان حال اولياء الهى در غربت از عالم طبع و استغراق در انوار ملكوتيه قدسيه

١- اى گروه آدميان! من مجنون و ديوانه نشده‌ام؛ وليكن من مست محبّت اويم در حاليكه دلم هشيار است.

٢- آيا شما دو دست مرا در غُلّ نموده‌ايد بدون آنكه جرم و گناهى مرتكب شده باشم غير از آنكه من در محبّت و عشق سوزان وى آشكارا شده‌ام و مشهور و شهره گشته‌ام، و بواطن و اسرار مخفيّه محبّتم را ظاهر ساخته‌ام؟!

٣- من مفتون و گرفتار محبّت دوستى و محبوبى شده‌ام كه ابداً توانِ آنرا ندارم تا از دَرش به جاى ديگر تحوّل پيدا نمايم.

٤- بنابراين آنچه را كه شما براى من مصلحت مى‌پنداريد، فساد من است؛ و آنچه را كه براى من مفسده به شمار مى‌آوريد صلاح حال من است.

٥- گناه و معصيتى ننموده است آنكه خداى مولى الموالى را دوست داشته باشد، و وى را براى محبّت و همنشينى خود اتّخاذ نموده باشد.

أنبياء و اولياء چون از كأس وصال نوشيده‌اند، زبان حالشان پيوسته به اين ابيات مترنّم است‌

______________________________ [١] «نفحات الانس» جامى، ص ٦٢٣؛ و «مستطرف» ابشيهى، باب ٣١، ص ١٢٢، در ضمن نقل داستان تحفه‌