از در بازار سنگتراشها كه پشت به قبله است تا مسافرخانه مى‌آيند، و تا صبح در مسافرخانه و بقيّه منازل معروفين از همراهان ايشان ميروند؛ و صبح هم كه ايشان با همراهان طهرانى و ضمائم كه تقريباً قريب يك اتوبوس مى‌شدند و بايد از ترمينال سابق مشهد حركت كنند، در آنجا هم مأمورين بودند.

و خود رئيس سازمان امنيّت مشهد به ترمينال آمده بود، و از جوانان شيرازى كه بدرقه آمده بودند سوال ميكرد كه اين سيّد كيست؟! آنها هم همه مودّب ايستاده و جواب نميدادند. و لهذا بسيار عصبانى شده بود.

وقتى ماشين ما از مشهد به صوب طهران حركت كرد و در خيابان ناصر خسرو گاراژ ميهن تور وارد شد، به مجرّد آنكه من از اتوبوس پائين آمدم، ديدم شخص ناشناسى از كنار محوّطه باربرى نزد من آمد و پرسيد: اين سيّد كيست؟! گفتم: اسمشان حاج سيّد هاشم حدّاد است؛ از زوّار كربلاست و به مشهد مشرّف شده بود، و اينك با همراهان برميگردد.

بارى! حضرت آقا ميفرمودند: آن شب بلاى عجيبى ما را دنبال ميكرد؛ و خداوند به بركت حضرت امام رضا ٧ آنرا مرتفع ساخت. [١]

______________________________ [١]

در وقتيكه حضرت آقا در گاراژ ايستاده بودند و منتظر سوار شدن و حركت به طهران، در حاليكه معلوم بود در وداع با حضرت رضا ٧ در باطن چه سر و سرّى دارند، حقير كه در جنب ايشان ايستاده بودم اين بيت را شنيدم كه چند بار آهسته با خود زمزمه مى‌نمودند

: فَأنتمُ الْمَلُا الاعْلى و عِنْدَكمُ عِلمُ الكِتابِ‌		وَ ما جآءَتْ بهِ السُّوَرُ

و اين از جمله ابيات أبو نواس است كه در مدح حضرت امام علىّ بن موسى الرّضا ٧ سروده است، و در تاريخ «وفيات الاعيان» ابن خَلِّكان، ج ٣، ص ٢٧١ مسطور ميباشد؛ و تمامش بدينگونه است‌

: مُطَهَّرونَ نَقيّاتٌ جُيوبُهمُ‌		تَجرِى الصَّلوةُ عَليهِم أينَما ذُكِروا
مَن لَم يَكُن عَلَويًّا حينَ تَنسِبُهُ‌		فَما لَهُ فى قَديمِ الدَّهْرِ مُفتَخَرُ
اللَهُ لَمّا بَرا خَلقًا فَأتقَنَهُ‌		صَفّاكُمُ وَ اصْطَفاكُمْ أيُّهَا الْبَشرُ
فَأنتمُ الْمَلُا الاعْلى و عِنْدَكمُ‌		عِلمُ الكِتابِ وَ ما جآءَتْ بهِ السُّوَرُ

و ايضاً درباره آنحضرت سروده است اين ابيات را بنا بر روايت كتاب «نقض» ص ٢٤٥ و «وفيات الاعيان» أيضاً ج ٣، ص‌

: ٠٧٢ قيلَ لى: أنتَ أشْعَرُ النّاسِ طُرًّا		إذْ تَفَوَّهْتَ بِالكَلامِ الْبَديهِ‌
لَك مِن جَوهَرِ الكَلامِ قَريضٌ‌		يُثْمِرُ الدُّرَّ فى يَدىْ مُجْتَنيهِ‌
فَلِماذا تَرَكتَ مَدْح ابْنِ موسى‌		و الخِصالَ الَّتى تَجَمَّعنَ فيهِ‌
قلتُ: لا أهتَدى لِمدحِ إمامٍ‌		كانَ جِبريلُ خَادِمًا لِابيهِ‌