چهل مجلس (اقبالنامه) - علاء الدوله سمنانى؛ حقیقت، عبد الرفیع - الصفحة ٨٦ - شاعرى شيخ علاء الدوله
«جمعآورى ديوان علاء الدوله را به خواجوى كرمانى نسبت دادهاند، ازين ديوان نسخهيى به خط منهاج بن محمد السرايى يكى از شاگردان علاء الدوله در كتابخانه ملى پاريس به شماره ١٦٣٣.lPPUS نسخ خطى فارسى ملاحظه شد كه در بيست و چهارم رمضان سال ٧٣٦ هجرى يعنى دو ماه بعد از وفات شيخ علاء الدوله در صوفى آباد خداداد كتابت آن به پايان رسيد و قاعدتا بايد از روى نسخه اصل كه (كه معلوم نيست كجاست) استنساخ شده باشد، چنانكه همه يادداشتهاى علاء الدوله كه درباره بعضى از قطعات اشعار خود و زمان و مكان سرودن آنها نموده در آن منعكس است. متأسفانه بعضى از صحايف آن افتاده و قسمتى از آنها در صحافى مغشوش و جابجا شده است، چنانكه صحيفه اول از نسخه با يك قصيده از علاء الدوله آغاز شده و بعد از آن تا ورق سى و هشتم ديوان به عربى است و بعد از آن دنباله همان قصيده صفحه اول ادامه يافته است. و اما قصائد علاء الدوله در پند و تحقيق و عرفان و نعت و حمد، و غزلها و رباعيهاى او تماما در بيان مقاصد عارفانه شاعر و بعضى از آنها به مناسبت موقع و مقام سروده شده و قسمتى از اشعارش تاريخ دارد ...
براى نمونه يكى از آنها در اينجا ذكر مىشود: «هذه صورة واقعة وقت الاشراق يوم الجمعة عاشر ذى القعده سنة ثلاث عشرين و سبعمائه.
|
درآمد دلبرم صبحى برم خوش |
خوشم در برگرفت آن يار مهوش |
|
همه اشعار علاء الدوله متوسط و گاه پايينتر ازين درجه، و اهميت آنها بيشتر از باب انتساب به يكى از معروفترين عرفاى قرن هفتم و هشتم هجريست. علاء الدوله در اين اشعار گاه «علاء الدوله» به تمام حروف و گاه «علاء دوله» و گاه «علا دوله» و گاه «علا» تخلص مىكند.
در اينجا چند نمونه اشعار انتخاب شده از وى نقل مىشود: