چهل مجلس (اقبال‌نامه) - علاء الدوله سمنانى؛ حقیقت، عبد الرفیع - الصفحة ٢٤٢ - سروده عبد الرفيع حقيقت(رفيع)

گفت اين دستار شيخ عارفان‌

خود همان دستار باشد بيگمان‌

كه من آن را بردم و بفروختم‌

بهر ياران جامه‌ها اندوختم‌

شيخ گفتا: اين همان باشد يقين‌

بردى و بفروختى اى نازنين‌

بار ديگر يك مريد معتبر

بهر من آورد از شوق نظر

پس مريد معتبر كردى بيان‌

شرح حال خود ز روى صدق جان‌

كه شبى درمانده بودم از عمل‌

نذر كردم بهر شيخ از آن امل‌

گر به مقصودم رسيدم، بهر او

هديه‌اى آرم به رغم آن عدو

چون در اين نيّت شدم فائق به جهد

رفتم و گشتم پى اجراى عهد

تا كه در بازار رى ديدم همين‌

بهر شيخ آوردم از روى يقين‌

آن مريد خام بس شرمنده شد

با نواى بينوائى بنده شد

اى مريدان لطف حق پاينده است‌

در جهان انوار آن تابنده است‌

گر سعادت يا كه ذلّت ميدهد

بيگمان از روى علّت مى‌دهد

گر كسى مقبول ذات حق شود

نور حق بر جان او ملحق شود

فكر و ذكرش با حقيقت مضمر است‌

گر به سختى يا به شادى اندر است‌

تاج اقبالى كه از جانان بود

خود نشان لطف بى‌پايان بود

آنكه شد شايسته الطاف دوست‌

در جهان بيكران پاينده اوست‌

عزّتى را كز سوى يزدان بود

گر كسى مانع شود نادان بود