چهل مجلس (اقبالنامه) - علاء الدوله سمنانى؛ حقیقت، عبد الرفیع - الصفحة ١٨ - شيخ علاء الدوله سمنانى
خود ركن الدين صاين و مردى به نام رشيد بن ابى القاسم بخواند[١].
استاد دكتر ذبيح اللّه صفا درباره زندگانى شيخ علاء الدوله سمنانى مىنويسد[٢]:
(بعد ازين تنبه در زندگانى شيخ تغييرات بزرگ رخ داد چه او به سبب آنكه به خاندانى عملپيشه و متصدى مشاغل بزرگ انتساب داشت تا آن هنگام در امور سياسى روزگار مىگذرانيد و در شمار مقدمان دربار ايلخانى بود. ولى ازين پس اندكاندك مىبايست خود را براى حياتى عالمانه و فقيرانه آماده كند و همينطور هم بود. شيخ در ذكر احوال خويش بعد از اين واقعه شرح مستوفائى در كيفيت زهد و تهجد و اعراض از امور دنيوى در حالى كه هنوز در اردوى (خان) بسر مىبرده است، مىدهد. ولى مىدانيم كه تا سال ٦٨٥ كه بر اثر بيمارى از اردوى ارغون خان رهسپار سمنان شده بود، هنوز رسما مشاغل دربارى را رها نكرده بود.
فصيح احمد خوافى نيز تاريخ خروج علاء الدوله را از اردو و بازگشت او را به سمنان در ذيل وقايع همين سال نوشته است.
علاء الدوله پس از بازگشت به سمنان به جد در كار تكميل تحصيلات و اطلاعات خود ايستاد و مخصوصا به فقه و حديث و علوم ادبى توجه كرد و در همان حال از پيمودن مراحل سلوك غافل نماند، چنانكه غلامان و كنيزكان خود را آزاد ساخت و حقوقى را كه از ديگران بر عهده وى بود به تمامى ادا كرد و اموال خود را وقف نمود و خانقاه سكاكيه را كه منسوب به شيخ حسن سكاك سمنانى از مشايخ قرن پنجم و ششم هجرى بود تعمير و مرمت كرد و در آن (اربعينات)
[١] - تذكره آتشكده آذر بيگدلى به تصحيح دكتر حسن سادات ناصرى بخش نخست صفحه ٤١٠
[٢] - تاريخ ادبيات در ايران جلد سوم صفحه ٨٠١