ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٩٠١ - باب نود و هشتم كمترين مدّتى كه در آن حضرت امام حسين

اهل بيت وارد شده و او نيز مطّلع باشد كه از ناحيه دعاء ايشان برايش چه حاصل شده و همچنين واقف باشد از اجر و ثواب دنيوى و اخروى و آنچه براى وى نزد خدا ذخيره گشته هر آينه دوست مى‌دارد كه منزلش نزد آن جناب بوده و از آنجا هيچ گاه مفارقت نكرده و پيوسته در حال زيارت حضرتش باشد.

و زائر حسين ٧ وقتى به قصد زيارت از خانه‌اش خارج شد سايه‌اش به چيزى نمى‌افتد مگر آن چيز برايش دعا مى‌نمايد، و هنگامى كه آفتاب بر او تابيد گناهانش را مى‌خورد همان طورى كه آتش هيزم را مى‌خورد، و آفتاب هيچ گناهى را بر او باقى نمى‌گذارد، بنا بر اين از زيارت بر مى‌گردد در حالى كه هيچ گناهى بر او نيست و حق تعالى درجه‌اش را آن قدر مرتفع و عالى مى‌گرداند كه آنان كه در راه خدا به خون خويش آغشته شده‌اند به آن دسترسى نداشته و مقام و منزلتشان در حدّ او نمى‌باشد و خداوند منّان فرشته‌اى را قائم مقام وى نموده كه تا بار ديگر وى به زيارت حضرت مى‌آيد برايش طلب آمرزش كند يا سه سال از اين زيارت بگذرد يا فوت شود.

پدرم رحمة اللَّه عليه، از احمد بن ادريس و محمّد بن يحيى جميعا از عمركى بن على بوفكى، وى مى‌گويد:

يحيى كه در خدمت ابى جعفر ثانى بود از على و او از صفوان بن مهران جمّال و او از حضرت ابى عبد اللَّه ٧ نقل كرده، وى گفت:

در طريق مدينه از حضرت سؤال كردم ... و حديث را با طول و تفصيل نقل نموده.