ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٨٣٧ - باب نود و يكم شفاء بودن تربت قبر حضرت امام حسين

حديث هفتم ترجمه:

(١) محمد بن عبد اللَّه جعفر حميرى، از پدرش، از علىّ بن محمد بن سالم، از محمّد بن خالد، از عبد اللَّه بن حمّاد بصرى، از عبد اللَّه بن عبد الرحمن الاصم، وى گفت:

مدلج براى ما از محمّد بن مسلم حديثى نقل كرد كه وى گفت: من به مدينه رفتم در حالى كه دردمند بودم محضر امام رساندند كه محمد بن مسلم دردمند است، حضرت ابو جعفر ٧ شربتى برايم فرستادند آورنده غلامى بود كه دستارى به سر بسته بود، بهر صورت غلام شربت را به من داد و گفت:

اين را بياشام زيرا حضرت به من امر فرموده‌اند تا تو اين را نياشاميده‌اى من از نزدت نروم، پس شربت را گرفتم، بوى مشك از آن مى‌آمد، شربتى پاكيزه، طعمى خنك داشت وقتى آن را نوشيدم، غلام به من گفت:

آقايت فرموده: وقتى شربت را خوردى به نزدش حاضر شو.

من در اين گفتار مى‌انديشدم كه پيش از نوشيدن شربت قادر نبودم روى پاهايم بايستم حال چطور حركت كرده و به محضرش بروم، بهر صورت وقتى شربت در جوف من قرار گرفت گويا از بند رها شدم پس درب منزل حضرت آمده از آن جناب اذن خواستم، حضرت با صداى بلند فرمودند:

جسمت بهبودى يافت داخل شو! پس داخل شده در حالى كه مى‌گريستم، سلام بر آن حضرت كرده و دست و سر آن سرور را مى‌بوسيدم.

حضرت به من فرمودند:

اى محمّد، چرا گريه مى‌كنى؟

عرض كردم: فدايت شوم گريه‌ام بخاطر اين چند چيز است:

الف: غريبم.