ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٧٠٨ - زيارت ديگر زيارت نامه بيست و يكم حضرت ابا عبد اللَّه الحسين

اى كسى كه ارحم الراحمين هستى.

سپس پاى برهنه حركت كن در حالى كه با وقار و آرامش مى‌باشى و در اين حال تكبير (اللَّه اكبر) و تهليل (لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ‌) و تمجيد (خدا را با مجد و بزرگى ياد كردن نظير گفتن لا حول و لا قوّة الّا باللَّه گفتن) و تحميد (الحمد للَّه) گفته و نيز عباراتى كه بر تعظيم حق تعالى و رسول گراميش ٦ دلالت دارند را بكار ببر و نيز بگو:

حمد سزاوار خداوند واحدى است كه تمام امور مختص به او بوده و او در جميع آنها مستقلّ است، آفريننده مخلوقات بوده و هيچ چيزى از او پنهان نيست، به تمام اشياء آگاه و عالم بوده بدون اينكه تعليم گرفته باشد، درود و رحمت خدا و درود فرشتگان مقرّب و انبياء مرسلش و تحيّت تمام فرستادگانش بر محمّد و اهل بيت آن حضرت كه جانشينانش مى‌باشند، حمد و سپاس خدائى را كه بر من نعمت داد و برترى و فضيلت محمّد و اهل بيتش ٦ را به من شناساند.

سپس اندكى حركت كن و قدم‌هايت را كوتاه بردار و وقتى به تل و تپه رسيدى و قبر در مقابلت قرار گرفت بايست و بگو:

اللَّه اكبر (سى مرتبه) و سپس بگو:

نيست معبودى مگر خداوند متعال آن طورى كه خودش مى‌داند، و نيست معبودى مگر خداوند متعال و اين تهليل در حالى است كه حق تعالى مى‌داند از من صادر شده و نهايت و انتهائى ندارد، و نيست معبودى مگر حق تعالى و اين تهليل مقرون با علم او است ازلا و ابدا و نهايت و انتهائى ندارد، و حمد و سپاس مختص به خداوند است آن طورى كه خودش مى‌داند و نهايت و انتهائى ندارد، و حمد و سپاس مختص به خداوند است و اين تحميد در حالى است كه حق تعالى مى‌داند از من صادر شده و نهايت و انتهائى ندارد، و حمد و سپاس مختص به خداوند است و اين تحميد مقرون با علم او است ازلا و ابدا و نهايت و انتهائى ندارد.