ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٧٠٢ - زيارت ديگر زيارت نامه بيست و يكم حضرت ابا عبد اللَّه الحسين

كه بخواهى در آن قرار مى‌دهى قرار بده، خداوندا بسوى تو بى‌زارى مى‌جويم از هر حول و قوه‌اى مگر حول و قوّه تو (اين فقره را سه مرتبه بخوان)، بعد سوره فاتحة الكتاب و معوّذتين (قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ‌ و قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ‌) و سوره‌ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ و سوره‌ إِنَّا أَنْزَلْناهُ‌ و آية الكرسى و سوره يس و اين چند آيه آخر سوره حشر يعنى:

قرائت كن (١) و روغن به خود نمال و سرمه مكش تا به فرات وارد شوى و سخن اندك بگو و مزاح و شوخى كمتر كن و ذكر خداى تعالى زياد بگو و الحذر از جدال و خصومت.

و هنگامى كه سواره يا پياده بودى بگو:

خدايا به تو پناه مى‌برم از قهر و صولت عقوبت‌هايت، و از عواقب اعمالى كه منتهى به وبال و عذاب مى‌شوند، و از فتنه گمراهى، و از اينكه من را ملاقات كنى در حالى ناپسند و زشت، و به تو پناه مى‌برم از حبس و اشتباه، و از وسوسه شيطان، و از اتّفاقات سوء و بد، و از شرّ هر صاحب شرّى، و از شرّ شياطين جنّى و انسى و از شرّ كسى كه عداوت و دشمنى با دوستانت مى‌ورزند و از شرّ آنان كه در بدى و بر من اسراف كرده و طغيان و تجاوز مى‌نمايند، و به تو پناه مى‌برم از شرّ ستمكاران و از شرّ هر صاحب شرّى و از وسوسه ابليس و شرّ كسى كه با زبان و دست ديگران را از كار خير باز مى‌دارد.