آفريدگار در اثر خلقت و آفرينش ظهور و غلبه دارد بر موجودات و آنها را آشكار مى‌نمايد و از تيره‌گى عدم و نيستى بعرصه وجود و هستى و نور وارد مينمايد و صحنه جهان و جهانيان را روشنائى مى‌بخشد ظهور و قهر و غلبه‌اى زياده از خلق و آفرينش تصور نميرود كه از نيستى آن را بعرصه هستى در آورد و آن را نمونه و مسطوره كمالات خود معرفى نمايد مانند پرتو و شعاع كه مقهور خورشيد تابان است‌

قوله عليه السلام‌: و المشاهد لجميع الاماكن بلا انتقال اليها:

از نظر بساحت و احاطه وجودى بر همه موجودات و مكانها احاطه دارد نه مانند بشر كه چنانچه در مكانى استقرار بيابد از همه مكانهاى جهان محروم و بى‌بهره خواهد بود زيرا محاط و مورد احاطه آن مكان قرار گرفته است بلكه بطور احاطه قيوميه است كه بر همه مكانها احاطه علمى و شهودى دارد و انتقال از مكانى بمكانهاى ديگر در باره ساحت كبريائى مفهوم ندارد و زيرا از عوارض جسمانيت است و منزه از نقص و امكان و تحيز است.

قوله عليه السلام‌: لا يلمسه لامسة و لا تحسه حاسة:

از نظر اينكه ساحت كبريائى وجود او بحت و بسيط است و هرگز مورد هيچ يك از حواس بينائى و شنوائى و لمسى قرار نخواهد گرفت زيرا احاطه هر يك از حواس در مورد خاصى است و نسبت بوجود بسيط حقيقى كه نور محض است خالق حواس و نيروهاى حسى بشر است.

قوله عليه السلام‌: وَ هُوَ الَّذِي فِي السَّماءِ إِلهٌ وَ فِي الْأَرْضِ إِلهٌ‌:

ساحت كبريائى خالق و آفريننده كرات بيكران آسمان و زمين و موجودات در آسمان و همه ريز و كلان موجودات هر لحظه از فيوضات آفريدگار بهره‌مند گشته و قوام همه كرات و زمين و موجودات آنها بآفريدگار است كه هر ذره و هر موجودى‌