زيرا خالق و آفريدگارى جز مقام كبريائى نخواهد بود خلق و آفرينش و بهره هستى ظهور صفت ربوبيت و علم فعلى و قدرت لا يزالى است و يگانه رابطه مخلوقات با خالق كبريائى همان بهره وجود و هستى است كه ظهورى از علم فعلى و شهود و قدرت الهى است.

بر اين اساس هر چه از بهره وجود و هستى بهرمند گردد ظهورى نازل از علم فعلى و شهود كبريائى و قدرت بى‌نهايت او است.

و موجودات عالم طبع از ريز و كلان بر اساس تدريج و تغيير و تبدل و كثرت و تاثير و تأثر و فعل و انفعال نهاده شده است و بالاخره بر اساس قوه و فعل و حركت بسوى كمال و غرض است و لازم بهرمند بودن از شعاع نور وجود و هستى آنست كه رابطه مستقيم با مقام كبريائى دارد يعنى در اثر بهره وجود رابطه وجودى و شهودى با مقام كبريائى كه دارد هر لحظه نيز اين رابطه تثبيت و تحكم مى‌شود.

زيرا فيض وجود عاريتى و موقت و محدود است بايد هر لحظه بطور تجدد فيض ادامه بيابد تا بتواند موجود طبيعى سير كامل خود را بپيمايد در نتيجه اينكه اصل وجود هر يك از موجودات طبيعى و مادى كه از فيوضات الهى بهرمند مى‌شوند و رابطه مستقيم با ساحت كبريائى با وساطت عالم امر دارند و در اثر رابطه وجود قائم بكبريائى هستند و از نور و شعاع فيض او استفاده مى‌نمايند و با توجه باينكه تغيير و تحول كه لازم ذاتى موجودات طبيعى است در اثر اقتضاء امكانى مورد قابل است يعنى وجود و هستى فيض الهى است و بر حسب مورد و صلاحيت ماهيت و اقتضاء آن ظهور و بروز خواهد داشت و چون ماهيت موجودات مادى و جسمانى بر اثر حركت و تحول است وجود اطلاقى كه بموجودات طبيعى افاضه شود و نور هستى بتابد بر حسب اقتضاء مورد وجود نيروى الهى آن مورد را بحركت در مى‌آورد يعنى آن موجود نيروى حركت و جهش در كمون آن بوديعت نهاده شده بسير طبيعى مخصوص بخود كه محل و موجودات مادى قابليت‌