درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٣١٧ - باب النوادر حديث ششم از اصول كافى

گذشته از اينكه امر متغير مركب خواهد بود از فعل و قوه كه حالت ديگر بر او رخ دهد و لازم آن تركيب از ماده و صورت است و قابل انحلال و زوال خواهد بود گذشته در صورتى كه داراى قوه و قدرت بى‌نهايت باشد هرگز موجودى نيرومندتر از او نخواهد بود كه در او اثر گذارد و او را تغيير دهد و لازم آنست كه هر متغيرى محدود و متناهى بوده و قابل هلاكت و زوال خواه ناخواه خواهد بود و ساحت كبريائى منزه از عروض هر عارضى و ار هر گونه تركيبى خواهد بود.

قوله (ع) ثم لم يعرف المكون من المكون و القادر من المقدور عليه و لا الخالق من المخلوق:

بيان آنست كه هر متغيرى لا محاله نيازمند به نيروى محرك و تغيير دهنده خواهد بود و آن نيز نيروى و محرك نيز اين چنين كه قابل تغير باشد تسلسل لازم مى‌آيد جز اينكه منتهى به نيروى شود كه موجود محرك غير متحرك باشد و ايجادكننده كه خود از ديگرى بوجود نيامده باشد بلكه وجود او ثابت و قائم بخود باشد.

قوله (ع) تعالى اللَّه عن ذلك القول علوا كبيرا:

ساحت كبريائى منزه از اقول و سخنانى است كه مستلزم نقص و امكان و عروض در باره قدس كبريائى او باشد.

قوله (ع): بل هو الخالق للاشياء لا لحاجة فاذا كان لا لحاجة استحال الحد و الكيف:

بيان آنست كه نقصى بر ساحت كبريائى او عارض نمى‌شود بلكه او آفريدگار موجودات امكانى است و مبدء پيدايش همه عوالم امكانى است بدون اينكه به مخلوقات خود حاجت داشته باشد و در خلق و افعال و آثار او شائبه امكان و حاجت نخواهد بود و يا وسيله‌اى را براى آفرينش بكار نمى‌برد.