مقدماتى از قبيل اعزام رسول و تعيين برنامه براى اداء وظايف و هم چنين تهيه وسايل و قدرت اعضاء و جوارح براى قيام باداء وظايف همه را ساحت كبريائى براى او آماده و مهيا فرموده است و هم چنين وسائل سعى و كوشش او را آماده فرموده كه منحصر بفضل پروردگار است.

قوله (ع): و للَّه الفضل مبدئا و معيدا:

بشر از نظر اينكه وجود او تعلق و ربط محض است هيچ گونه اقتضاء و استحقاقى بطور لزوم ندارد و هر چه را ساحت كبريائى باو موهبت فرمايد بر اساس فضل است به لحاظ موهبت وجود و نيروى عاقله كه سبب امتياز او از همه انواع موجودات مى‌شود بر اساس فضل است و همچنين تعيين وسايل آموزش و تعلم از مكتب عالى قرآن و قدرت روحى و روانى و جوارحى و قيام باداء وظايف دينى همه و همه بر اساس فضل است كه نصيب افراد بشر فرموده است.

و هم چنين پس از قيام باداء وظايف اعتقادى و اخلاقى و جوارحى كه بفضل ساحت كبريائى اين مراحل را پيموده ادامه ايمان و تقوى و اداء وظايف تا آخرين لحظات زندگى و ختام دوره عمل كه بفضل كبريائى محكوم به حبط نشده و در دوره زندگى توانسته است صلاحيت خود را حفظ نمايد.

بالاخره فضل ساحت كبريائى حد و حصر ندارد چه نسبت بمبدأ دوره عمل و چه از نظر منتهى و عالم جزاء و چنانچه در باره فردى از اهل ايمان بر اساس عدل رفتار فرمايد هرگز نجاح و رستگارى نخواهد داشت.

قوله (ع): ثم ان اللَّه و له الحمد افتتح الحمد لنفسه و ختم امر الدنيا و محل الآخرة بالحمد لنفسه:

در طى سخنان بحمد و ثناء ذات كبريائى توجه نموده هم چنان كه ساحت قدس آغاز خلقت را بر اساس حمد و ثناء نهاده و فعل و نظام خلقت را مسطوره‌اى‌