درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٣٦١ - حديث دوم از استطاعت و تفويض
قوله (ع): قال فقال له ابو عبد اللَّه (ع) ان اللَّه خلق خلقا فجعل فيهم آلة الاستطاعة ثم لم يفوض اليهم فهم مستطيعون للفعل وقت الفعل مع الفعل اذا فعلوا ذلك الفعل:
امام عليه السّلام در مقام پاسخ و بيان حقيقت استطاعت و قدرت كه آفريدگار به بشر موهبت نموده فرمود آنست كه از نظر نظام آزمايش سلسله بشر آفريدگار بشر را آفريد و قدرت و نيرو در وجود او بوديعت نهاد از اراده و تصور و حركات ارادى و جوارحى و ساير نعمتها و عوامل خارجى وسائل اعمال قدرت و بكار بردن نيروى داخلى و خارجى را باو موهبت فرمود و او را انسان كامل زنده با نيروى اراده و حركات جوارحى قرار داد و بدين وسيله او را بمعرض آزمايش قرار داد كه با قدرت و نيروى روانى و جوارحى كه در اختيار دارد در مقام كسب فضيلت و نيل بمقام عبوديت بر آيد و سعادت دائمى را براى خود تحصيل نمايد.
قوله (ع): ثم لم يفوض اليهم:
با توجه باين نكته كه هر چه نعمت و قدرت و نيرو در اختيار بشر نهاده بطور عاريتى است و نعمت كبريائى را ميتواند بكار بندد و هرگز به بشر بطور استقلال باو چيزى موهبت نفرموده كه سبب سلب مالكيت كبريائى خود از آن باشد.
هر قدرت و نعمتى كه پروردگار به بشر موهبت نموده و در حد وجودى او نهاده بطور عاريت و بمنظور آزمايش بشر است و در عمل همان قدرت عاريتى و موهوبى را بكار مىبرد و استفاده مىنمايد و هر عملى را بخواهد انجام ميدهد
قوله (ع): فهم مستطيعون وقت الفعل مع الفعل اذا فعلوا ذلك الفعل:
امام عليه السّلام فرمود در نتيجه موهبت نعمت قدرت و استطاعت روانى و فكرى