درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٢٣٤ - حديث ٧ از اصول كافى
قوله (ع): الحمد للَّه اللابس الكبرياء بلا تجسيد و المرتدى بالجلال بلا تمثيل:
بيان اختصاص كبريائى و عظمت نامتناهى بساحت قدس ربوبى است او مستحق اظهار عظمت از هر موجود و مخلوقى است كه ساحت او را بعظمت ياد آور زيرا كمال وجودى اختصاص بذات كبريائى او دارد و از پرتو و فيوضات وجود او هر موجودى بهرمند مىشود علم و احاطه او بهمه موجودات به جزئيات و كليات آنها است و چيزى از احاطه علمى او خارج نبوده و عالم است باينكه جز ساحت قدس او مستحق صفت عظمت و كبريائى نخواهد بود و هر كمال وجودى كه بموجودات افاضه شده پرتوى از فيوضات او است كبريائى و جلال را براى ساحت خود برگزيده است هم چنان كه فرمود
(لا اله الا هو الكبير المتعال)
مبنى بر حصر عظمت و علو مقام بساحت آفريدگار جهان است كه بر هر موجود و آفريده احاطه علمى و قيوميت دارد.
و مفاد بلا تجسيد آنست كه عظمت و كبريائى نه از نظر اجسام و مقادير و اوضاع است بلكه ساحت او منزه از جسمانيت و صفات محدوديت است و اعلى و اشرف بر حسب حقيقت تاثير وجودى از هر مخلوق و آفريدهاى است بلكه عظمت و كبريائى او از نظر وجوب وجود و فيوضات دائم او است.
قوله (ع) و المستوى على العرش بغير زوال و المتعالى على الخلق بلا تباعد منهم و لا ملامسة منه لهم.
بر عرض كبريائى و تدبير جهان احاطه دارد و هرگز زوال پذير نخواهد بود زيرا از مقوله احاطه جسم نبوده كه هر لحظه زوال پذير باشد از نظر محدود بودن و متناهى بودن احاطه و بر خلق و موجودات علو مقام دارد از نظر اينكه خلقت و پيدايش موجودات و قيمومت بر آنان اختصاص بساحت آفريدگار دارد