هم چنين در ادعيه از ساير امامان عليهم السلام نقل شده كه در سجده شكر سخنانى گويند و طلب عفو نمايند هم چنان كه از امام موسى بن جعفر عليهما السلام در سجده ميگويد

(رب انى عصيتك بلسانى و لو شئت و عزتك لأخرستني و عصيتك ببصرى و لو شئت و عزتك لأكمهتني)

هم چنان كه از رسول صلى اللَّه عليه و آله و سلم رسيده كه ميفرمود در هر شبانه روز هفتاد بار طلب مغفرت مى‌نمايم.

پاسخ آنست كه رسولان و اولياء خاصه از نظر اينكه اوقات آنان پيوسته مشغول متوجه بساحت كبريائى است و همچنين خاطر آنان متوجه بعظمت و قهر او است و همه اوقات شريف آنان صرف عبادت مى‌شود و چنانچه برهه‌اى از زمان بامور دنيوى و رفع حاجتهاى زندگى صرف نمايند آن را انحراف و لغزشى پندارند با تأثر خاطر در مقام عذر خواهى از آن اعمال برميآيند و از شواهد و انقياد و اطاعت است كه اين گونه امور را غفلت از توجه بساحت قدس ربوبى قرار ميدهند.

و نيز نظر باينكه نعمتهاى كبريائى زياده از مقام شكرگزارى است و قابل سپاسگزارى نخواهد بود و اعمال صالح نيز كفايت از شكر نمينمايد بلكه آن نيز نعمتى است كه بايد از آن سپاسگزارد.

از بيان گذشته استفاده شد كه موسى عليه السّلام پاسخ از بيان حقيقت منحصر باظهار آثار و افعال ساحت پروردگار است زيرا تعريف حقيقت موجد بنفس حقيقت آن امكان ناپذير است طريقى ندارد جز اينكه ساحت او را تعريف نمايد بوجود آثار وجودى او و ضمنا معلوم است كه عاقل و خردمند مى‌فهمد كه از اين چنين حقيقت مجهول الكنه نميتوان پاسخ گفت جز بآثار او و پس از عجز فرعون در مقام تهديد موسى عليه السّلام بر آمد و گفت (لَئِنِ اتَّخَذْتَ إِلهَاً غَيْرِي لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ‌)

قوله (ع): لان من كانت السماوات و الارض فطرته و ما فيهن و ما بينهن و هو الصانع لهن فلا مدفع لقدرته:

بيان نمونه‌اى از آثار خلقت و نظام پهناور كرات بيكران جهان است كه‌