يكى از اساسى‌ترين پايه‌هاى استوارى نظام حكومت در اسلام، گسترش دامنه مشورت در تمامى ابعاد زندگى از جمله شؤون سياسى- اجتماعى است. قرآن در اين‌باره در توصيف مؤمنان مى‌فرمايد:

«و أمرهم شورى بينهم»[١].

واژه «امرهم» از نظر ادبى اسم جنس است كه به ضمير جمع اضافه شده، بنابراين شامل تمامى شؤون مربوط به زندگى بويژه در رابطه با زندگى گروهى كه در رأس آن شؤون سياسى اجتماعى است، خواهد بود.

خداوند در اين آيه مؤمنان را مورد ستايش قرار داده كه در تمامى ابعاد حيات فردى و اجتماعى، شيوه مشورت را رهنمود خود قرار مى‌دهند و در ضمن رابطه تنگاتنگ ميان ايمان و ضرورت مشورت را گوشزد مى‌كند و در حقيقت، اين يك دستور شرعى محسوب مى‌شود.

كارها بويژه امور مربوط به مسائل جامعه، اگر با مشورت انجام گيرد، احتمال خطاى آن كمتر است.

[١] سوره شورى ٤٢: ٣٨.