اين‌روايت اشاره بدان است كه مقصود از رواسى (كوههاى بلند) در بطن اين آيه «و در زمين كوههايى بلند قرار داديم تا آرامش را از مردم نگيرد» امامان معصوم‌اند.

و منظور از «ميد» از بين بردن و از بين رفتن ساختار نظم زمين و نابسامانى وضع زمين است، آنگونه كه پيش از روز رستاخيز و در نبود امام خواهد بود يا معنى واقعى آن است كه پديد آمدن زلزله‌ها در زمين باشد.

و نيز در همين رابطه، احاديثى كه زمين را هيچگاه از حجّت حق خالى نمى‌داند، قابل توجه است.

«لو بقيت الأرض بغير الإمام لساخت»[٢].

علامه مجلسى در شرح مى‌فرمايد:

«و المراد- هنا- غوصها فى الماء إما حقيقة، أو كناية عن هلاك البشر و ذهاب نظامها»[٣].

منظور در اينجا يا فرو رفتن زمين در آب است يا كنايه از نابودى بشريّت و از هم پاشيدگى نظام و سازمان زمين است.

در همان زيارت نخست مطلقه امام حسين عليه السّلام- كه اشارت رفت- آمده:

«و بكم تتبت الأرض أشجارها، و بكم تخرج الأرض ثمارها، و بكم تنزل السّماء قطرها و رزقها، و بكم يكشف اللّه الكرب، و بكم ينزّل اللّه الغيث، و بكم تسيخ الأرض- اى تثبت و تستقر- التى تحمل أبدانكم، و تستقر جبالها عن مراسيها ...»[٤].

و به بركت شما زمين درختان خود را مى‌روياند و ميوه‌هاى خود را عرضه مى‌كند و به بركت شما آسمان بركات خود را ريزش مى‌دارد و به بركت شما خداوند، اندوه را برطرف مى‌سازد و باران را فرو مى‌بارد و به بركت شما زمين كه پيكرهاى شما را دربردارد، پابرجا است (يعنى ثابت و آرام است) و كوهها بر جاى خود هستند.

اين زيارت را، مشايخ ثلاثه (كلينى، صدوق، شيخ) علاوه بر ابن قولويه آورده‌اند

[١] - مرآد العقول ج ٢ ص ٣٦٧.

[٢] - كافى ج ١ ص ١٧٩.

[٣] - مرآة العقول ج ٢ ص ٢٩٧.

[٤] - كافى شريف ج ٤ ص ٥٧٦- ٥٧٧. تهذيب ج ٦ ص ٥٥. من لا يحضره الفقيه ج ٢ ص ٣٥٩- ٣٦١.