مى‌فرمايد: مقصود از تفويض در روايات وارده، امضاى حق تعالى آنچه را كه پيامبر اكرم تشريع مى‌فرمود، و دستور اطاعت از وى است، كه از مقام ولايت پيامبر بر امّت برخاسته. و اين بدان معنى نيست كه خداوند از خود سلب هرگونه دخالت نموده و به پيامبرش در بست واگذار كرده باشد.

روايات در اين زمينه فراوان و متنوّع است، به برخى ديگر اشاره مى‌كنيم:

در كافى نيز از امام صادق عليه السّلام روايت مى‌كند، فرمود:

«إنّ اللّه أدّب نبيّه على محبّته، فقال: «و إنّك لعلى خلق عظيم»[١] ثم فوّض إليه فقال- عزّوجلّ- و ما آتاكم الرسول فخذوه و ما نهاكم عنه فانتهوا»[٢]. و قال: «من يطع الرسول فقد أطاع اللّه‌[٣]»[٤].

خداوند پيامبرش را بر پايه محبّت و دوستى خود، پروراند، ازاين‌رو خلق و خوى او را ستود، و سپس أمر دين را بدو سپرد، و فرمود: هرچه را پيامبر دستور دهد بپذيريد، و از هرچه منع كند، دست باز داريد. و افزود:

هركه پيامبر را فرمانبردار باشد، خدا را فرمانبردار است.

در اين حديث شريف چند نكته وجود دارد:

١- «إنّ اللّه أدّب نبيّه على محبّته» اشاره به ساختار درونى پيامبر است، كه براساس عشق و ولايت الهى نهاده شده، چيزى جز معشوق نمى‌بيند، و لذا جز آنچه رضاى او است نمى‌گويد. و «خلق عظيم» اشاره به همين ساختار بلند و ارجمند است.

٢- آيه «ما آتاكم الرسول ...» را كه حضرت، شاهد براى مسأله تفويض آورده‌اند، مى‌رساند كه آنچه پيامبر فرمان مى‌دهد يا منع مى‌كند، فرمان و منع خود او سات، كه از مقام تفويض برخاسته است.

٣- آيه اخير، براى آن جهت آورده شده، تا روشن شود دستورات پيامبر همان دستورات الهى است. و مآلا به مقام ربوبى باز مى‌گردد. لذا اطاعت از پيامبر، در حقيقت اطاعت از خدا است، و سرپيچى از دستورات وى سرپيچى از دستورات‌

[١] - سوره قلم ٦٨: ٤.

[٢] - سوره حشر ٥٩: ٧.

[٣] - سوره نساء ٤: ٨٠.

[٤] - اين حديث داراى دو سند است، كه سند دوم آن صحيح است( مرآة العقول ج ٣ ص ١٤١)( كافى شريف ج ١ ص ٢٦٥ رقم ١).