نخست آنكه اولياى الهى، استقلالا اعمال قدرت نموده و با اراده و اختيار خويش در تكوينيّات تصرّف نمايند و در حقيقت فاعل اين اعمال، خود آنان باشند و با قدرت و اراده خويش انجام دهند. چنين تصوّرى كفر محض است، دليلهاى عقلى و نقلى بر نادرستى آن دلالت دارد.

دوم آنكه تمامى اين اعمال كه بر حسب ظاهر به دست اينان انجام مى‌شود، اعمالى هستند كه خداوند انجام مى‌دهد، ولى با درخواست اولياى مقرّبش انجام مى‌دهد، تا شرف و قرب منزلت آنان را روشن سازد.

مانند مرده زنده كردن حضرت مسيح عليه السّلام و از چوب اژدها ساختن موسى عليه السّلام كه به ظاهر به دست پيامبران صورت گرفته، ولى در واقع درخواست آنان از خدا و به دست تواناى الهى انجام گرفته است و نقش اولياء و انبياء، تنها دعا و درخواست است و اعمال ياد شده به گونه استقلالى با دست خداوند انجام يافته است.

تحقق اين امر نسبت به انبياى عظام، جايشبهه نيست. ولى نسبت به اولياى گرامى گرچه دليل بر امتناع نداريم، ولى دليل اثباتى نيز وجود ندارد و بدون دليل هم نمى‌توان در اين‌باره سخن گفت»[١].

امام راحل قدّس سرّه پس از نقل سخن علامه مجلسى (اعلى اللّه مقامه) مى‌فرمايد:

«هيچ‌يك از وجوهى كه اين بزرگواران آورده‌اند، ميزان و اندازه واگذارى امر به معصومين به‌طور مشخص و داراى ضابطه كه با اصول حقّه منافات‌

[١] - بحار الانوار ج ٢٥ ص ٣٣٧.