ولايت فقيه
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص

ولايت فقيه - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٨٧

كيست و چگونه مى‌انديشيده كه امام عليه السّلام با او چنين برخورد محتاطانه‌اى نموده!

٢- از «ياسر» خادم امام رضا عليه السّلام روايت شده كه گفت: از امام پرسيدم:

«ما تقول فى التفويض؟ فقال: إن اللّه فوّض إلى نبيّه أمر دينه ... فأمّا الخلق و الرزق فلا، إنّ اللّه خالق كلّ شيئ، «اللّه الذى خلقكم ثم رزقكم يحييكم ثم يميتكم هل من شركائكم من يفعل من ذلكم من شيئ سبحانه و تعالى عمّا يشركون»[١]»[٢].

ياسر خادم، نيز مجهول الهويّه است و معلوم نيست چگونه مى‌انديشيده و آيا امكان آن بوده كه امام عليه السّلام مطالب را صريحا با او در ميان بگذارد؟

علاوه كه در يان روايت از تفويض مطلق سخن رفته كه كه با ربوبيّت توحيدى منافات دارد.

٣- در كتاب «احتجاج» از على بن احمد بن دلال قمى چنين روايت كرده است:

ميان گروهى از شيعيان از اينكه آيا خداوند، امر آفرينش و روزى را به ائمّه واگذار كرده يا نه، اختلاف نظر افتاد. دسته‌اى آن را ناممكن دانستند، با اين استدلال كه موجودى كه خود جسم است و نيازمند است، چگونه مى‌تواند آفرييش كند يا روزى دهد. دسته ديگر گفتند خداوند اين توانايى را به آنان داده است و امر آفرينش و روزى را بدانها واگذار كرده، دامنه اختلاف بالا گرفت. كسى در اين ميانه به آنان گفت: چرا به «محمد بن عثمان» نماينده خاص امام غائب رجوع نمى‌كنيد، تا پاسخ درست را از اين طريق دريافت داريد. آن گروه به اين امر رضايت دادند و نامه‌اى به محضر مقدس امام عليه السّلام چنين پاسخ آمد:

«إنّ اللّه تعالى هو الذى خلق الأجسام و قسّم الأرزاق، لأنه ليس بجسم و لا حالّ فى جسم، ليس كمثله شيئ و هو السميع البصير. فأمّا الأئمة عليه السّلام فإنّهم يسألون اللّه تعالى فيخلق، و يسألونه فيرزق، إيجابا لمسألتهم، و إعظاما لحقّهم»[٣].

خداوند خود آفريننده و روزى‌دهنده است، زيرا او نه جسم است و نه در


[١] - روم ٣٠: ٤٠.

[٢] - بحار الانوار ج ٢٥ ص ٣٢٨.

[٣] - بحار الانوار ج ٢٥ ص ٣٢٩.