در روايات فراوان، بيعت را همچون طوقى دانسته است كه گردن بيعت‌كننده را فراگرفته، و بيعت انسان را گريبانگير و گردن‌گير آن مى‌داند. و نكث بيع يا نقض عهد و شكستن پيمان را از گناهان بزرگ مى‌شمارد.

ثقة الاسلام كلينى از امام صادق عليه السّلام روايت مى‌كند كه فرمود:

«من فارق جماعة المسلمين و نكث صفقة الامام، الى اللّه- عز و جل- أجذم»[١].

صفقة: دست به دست دادن در هنگام بيعت است.

هركه از انبوه مسلمانان كناره گيرد. و بيعت خود را با امام نقض كند. روز قيامت در حالى محشور مى‌شود كه او را خوره گرفته است.

شيخ المحدثين، صدوق، از امام صادق عليه السّلام روايت كرده كه پيامبر اكرم عليه السّلام فرمود:

«ثلاث موبقات: نكث الصفقة، و ترك السنّة، و فراق الجماعة»[٢].

سه چيز موجب هلاكت است: نفض بيعت، ترك سنّت، جدا شدن از جماعت.

ابو بصير از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود:

«و من مات و ليس فى رقبته بيعة لإمام، مات ميتة جاهلية. و لا يعذر الناس حتى يعرفوا إمامهم»[٣].

هركه در گردن خود بيعت با امام وقت را نداشته باشد، همانند دوران جاهليّت خواهد مرد. و پذيرفته نيست عذر كسى تا امام خويش را بشناسد.

روايات در زمينه ضرورت بيعت و حرمت نقض عهد با امام وقت، از حدّ تواتر افزون است. ازاين‌رو، بيعت كه پيمان وفادارى نسبت به مقام ولىّ امر است، يك واجب تكليفى است، و شكستن آن از گناهان كبيره محسوب مى‌شود و كتاب و سنت و عقل و سيره عقلا ضرورت آن را ايجاب مى‌كند.

بنابراين نيازى نيست كه براى اثبات لزوم پايبندى به بيعت، به سراغ باب وكالت رفته و آن را يك وكالت لازم بگيريم و با تكلّف و دشوارى از بيعت چهره‌اى تصوير

[١] - كافى شريف ج ١ ص ٤٠٥. كتاب الحجة باب النصيحة لائمة المسلمين.

[٢] - خصال- ابواب الثلاثة حديث ١٣ ص ٨٥ ج ١.

[٣] - بحار الانوار ج ٢٧ ص ١٢٦ حديث ١١٦.