در زيارت رجبيّه كه شيخ الطائفه آن را از ابو القاسم حسين بن روح (نايب خاص دوران غيبت صغرى) روايت كرده و فرموده در هريك از مشاهد مشرفه مى‌توان بدان زيارت كرد، مى‌خوانيم:

«... أنا سائلكم و آملكم فيما إليكم التفويض و عليكم التعويض. قبكم يجببر المهيض، و يشفى المريض و ما تزداد الأرحام و ماتغيض ...».

من از شما مى‌خواهم از آنچه به شما واگذار شده و شما آن را پاداش مى‌دهيد. از بركت وجود شما است كه استخوان شكسته التيام پيدا مى‌كند، و بيمار بهبودى مى‌يابد، رحم‌ها فزونى پيدا كرده يا فروكش مى‌كند ...

كنايه از آن است كه انوار طيّبه مايه بركت زمين هستند.

در سوره زمر (٣٩/ ٦٩) مى‌خوانيم:

«و أشرقت الأرض بنور ربها»

همچنين در زيارت جامعه كبيره آمده است:

«و أشرقت الأرض بنوركم»

كنايه از آن است، كه ائمه أطهار مظهر أنوار حق تعالى هستند.

أمان الهى در زمين‌

شيخ طوسى در كتاب «الغيبة» از امام ابى جعفر باقر عليه السّلام روايت كرده كه فرمود:

«قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و اله: «إنّى و أحدعشر من ولدى و أنت يا على، زرّ الأرض، أعنى أوتادها و جبالها، بنا أوتد اللّه الأرض أن تسيخ بأهلها، فإذا ذهب الإثناعشر من ولدى ساخت الأرض بأهلها و لم ينظروا»[١].

پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله فرمود: من و يازده فرزندم و تو يا على، پيوند زمين هستيم، ميخهايى كه زمين را بهم پيوست داده، تا از هم نپاشد. تا يكى از ما باشد،

[١] - بحار الانوار ج ٣٦ ص ٢٥٩ رقم ٧٩. كافى ج ١ ص ٥٣٦ رقم ١٧. الغيبة ص ١٣٩ رقم ١٠٢. مرآة العقول ج ٦ ص ٢٣٢- ٢٣٣.

در نهاية ابن أثير ج ٢ ص ٣٠٠ از ابى ذر در وصف على آورده، گويد:

« و إنّه لعالم الأرض و زرّها الذى تسكن إليه» در تفسير آن گويد: أى قوامها، و أصله من زرّ القلب، و هو عظيم صغيرّ يكون قوام القلب به. و أخرج الهروى هذا الحديث عن سلمان. زرّ: استخوانك كوچكى كه نهاد بر آن استوار است.