اولا شيرازه وحدت ملّى و اسلامى گسسته شود و پراكندگى گرايشها و خواسته‌ها، شكافهاى عميقى در ميان امّت بوجود آورد، زير هر گروه به آنچه دارند دلخوش‌اند، «كلّ حزب بما لديهم فرحون» (هركه نقش خويشتن بيند در آب). و آن وحدت و يگانگى و همبستگى كه لازمه برادرى اسلامى است، از هم مى‌پاشد و مسلمانان را رودرروى يكديگر قرار مى‌دهد.

ثانيا آزاديدر انتخاب از مردم گرفته مى‌شود، زيرا حزب‌گرايى، اهداف ديكته شده را در مقابل اعضاء و هواداران قرار مى‌دهد، و انتخابات به گونه كاناليزه شده صورت مى‌گيرد. بنابراين، مردم آزاد نيستند و به ناچار بايستى كانديداهاى مطرح شده از سوى احزاب را برگزينند. درصورتى‌كه در فرهنگ اسلامى، انسان، آزاد آفريده شده و در انتخاب راه كاملا آزاد است.

در روايات صحيحه آمده: «الناس كلّه أحرار»[١].

امام امير المؤمنين عليه السّلام در نامه‌اى به فرزندش امام حسن عليه السّلام مى‌نويسد:

«و لا تكن عبد غيرك و قد جعلك اللّه حرّا».[٢] بدون ترديد بنده ديگرى بودن، در آن است كه انسان در تصميمات خود، پيرو ديگران باشد و انتخاباتى كه از كانال حزبى انجام مى‌گيرد، انتخاب آزاد نيست، بلكه انتخاب در چارچوب سياستها و تصميمات حزبى است!

ولى در اين زمينه بايد گفت، اين‌گونه برداشتهاى ناروا از تشكّلات حزبى، ناشى از انديشه‌هاى ناپخته سياسى است.

اسلام، سعى بر آن دارد كه رشد سياسى در آحاد مردم ريشه‌دار و بنيادين گردد.

و ملّت مسلمان همواره به مسائل سياسى علاقه نشان داده، در تمامى صحنه‌هاى‌

[١] - كافى شريف ج ٦ ص ١٩٥ حديث ٥ و ج ٧ ص ٤٢٠ حديث ١ و ج ٨ ص ٦٩ حديث ٢٦. وسائل ج ٢٣ ص ٥٤ حديث ١ و ج ٢٧ ص ٢٥٣ حديث ٩ و نيز تهذيب و استبصار و من لا يحضره الفقيه.

[٢] - نهج البلاغة-( صبحى صالح) ص ٤٠١