لذا پيامبر اكرم از حقّ تشريع دارد، اين حقّ از جانب حضرت حق بدو واگذار شده، و از روى بينشى است كه خداوند بدو عطا فرموده، و هرگونه خواسته‌هاى شخص در كار نيست.

در حديث ابى الربيع شامى از امام صادق عليه السّلام آمده:

«و ما حرّمه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و اله فقد حرّم اللّه- عزّوجلّ-»[١].

پس آنچه را كه پيامبر تحريم نموده، در واقع خداوند تحريم نموده است.

يعنى تحريم و تشريع او تحريم و تشريع الهى محسوب مى‌شود.

ثقة الاسلام كلينى از حسين بن محمد بن عامر اشعرى قمى (ثقة) از معلّى بن محمد بصرى‌[٢] از حسن بن على وشّاء از حمّاد بن عثمان از زرارة از امام ابى جعفر محمد بن على باقر عليه السّلام روايت مى‌كند فرمود:

«وضع رسول اللّه صلّى اللّه عليه و اله دية العين و دية النفس، و حرّم النبيذ و كل مسكر. فقال له رجل: وضع رسول اللّه، من غير أن يكون جاء فيه شيئ؟ قال: ليعلم من يطع الرسول ممّن يعصيه»[٣].

ديه چشم و ديه نفس، و تحريم نبيذ و هر نوشابه مسكرى را، پيامبر اكرم تشريع نمود. كسى از حضرت سؤال كرد: بدون آنكه در آن‌باره وحى بر او بشود؟ حضرت فرمود: آرى، تا روشن شود كسانى كه پيروان پيامبرند و كسانى كه سرپيچند.

در اين حديث شريف، به خوبى و آشكارا بيان گرديده كه پيامبر گرامى، خود، تشريع مى‌فرمودند. و توانائى تشريع، وفق مصالح الهى را داشته‌اند.

اين‌روايت را شيخ ابو جعفر محمد بن الحسن صفار، به سند معتبر نيز از زرارة آورده است‌[٤]. و در روايت صفار «ديه الأنف» اضافه شده و در حديث «الاتعاد» مسأله فرض اللّه و سنة رسول اللّه، صريحا مطرح شده:

«قال الباقر عليه السّلام: «لا تعاد الصلاة إلّا من خمس: الطهور، و الوقت، و القبلة، و الركوع،

[١] - كافى شريف ج ٦ ص ٤٠٨ رقم ٢.

[٢] - ظاهر عبارت نجاشى توثيق او است. لذا آقاى خوئى- طاب ثراه- صريحا او را توثيق نموده.( معجم رجال الحديث ج ١٨ ص ٢٥٨).

[٣] - كافى شريف ج ١ ص ٢٦٧ رقم ٧.

[٤] - بصائر الدرجات ص ٣٨١ رقم ١٤. بحار الانوار ج ٢٥ ص ٣٣٢ رقم ٧.