خلاصه ترجمه: خداوند، پيامبرش را به بهترين وجهى تربيت نمود، تا او را به سر حدّ كمال رسانيد. سپس أمر دين و رسيدگى به شؤون امّت را به او سپرد، تا بندگان شايسته خدا را رهبرى كند. آنگاه فرمود: آنچه را پيامبر دستور مى‌دهد پيروى كنند.

پيامبر، همواره رفتارى استوار و در كارها موفّق، و مؤيّد به «روح القدس» بود، تا در سامان دهى امور مردم و سياست‌گذارى، هرگز نلغزد و راه اشتباه نرود.

پس به آداب الهى متأدّب گرديده. ازاين‌رو مجاز گرديد تا بر عدد ركعات نماز بيافزايد. و نوافل را دو برابر فرايض تشريع كند. و علاوه بر روزه واجب كه از جانب خداوند است، در ماه شعبان و هر ماه سه روز روزه داشتن را، سنّت نهاد.

خداوند، خمر را حرام نمود. و پيامبر هر نوشابه مست‌كننده‌اى را، خداوند هم آنچه را كه پيامبرش سنت نهاد يا تشريع نمود، پذيرفت و امضا نمود.

ازاين‌رو، تمامى تشريعات پيامبر، مورد توافق با تشريع الهى قرار گرفته. و بر مردم واجب گرديده تا كاملا در پيشگاه تشريعات پيامبر و دستورات وى همانند تشريعات و دستورات الهى، سر تسليم فرود آورند.

نكته جالب در اين حديث شريف، عبارت «فأجاز اللّه له ذلك» كه تكرار شده و در ديگر روايات نيز آمده، اشاره به آن است كه تشريعات پيامبر- چون وفق بينش الهى بوده- كاملا مورد اذن و رضايت خداوند قرار گرفته، و دليل بر آن است كه پيامبر اكرم آنچه را تشريع مى‌فرمود، با قطع و يقين كه مورد اذن و رضايت الهى است، دستور مى‌داد.

علّامه طباطبائى قدّس سرّه در اين زمينه مى‌فرمايد:

«و المراد بتفويضه أمر خلقه- كما يظهر من الروايات- امضاؤه تعالى ما شرّعه النبى صلّى اللّه عليه و اله لهم، و افتراض طاعته فى ذلك، و ولايته أمر الناس. و أمّا التفويض بمعنى سلبه تعالى ذلك عن نفسه و تقليده صلّى اللّه عليه و اله لذلك، فستحيل»[١].

[١] - تفسير الميزان ج ١٩ ص ٢٤٢.