مسلمان مى‌پندارند، ولى دوست دارند كه در شؤون زندگى خود به مراجع كفر و الحاد پناه ببرند. درصورتى كه بايستى به حكم وظيفه اسلامى، مراجع الهى را ملجأ و پناهنگاه خود قرار دهند.

منافقان نيز در اين ميانه ميدان دارى كرده به بهانه آن‌كه دين از سياست جدا است، مردم را از روى آوردن به مراجع حقّ و عدالت الهى باز مى‌دارند.

آيه پيش ازاين آيه مى‌گويد:

«يا أيها الذين آمنوا أطيعوا اللّه و اطيعوا الرسول و أولى الأمر منكم فإن تنازعتم فى شى‌ء فردّوه إلى اللّه و الرسول إن كنتم تؤمنون باللّه و اليوم الآخر ذلك خير و أحسن تأويلا»[١].

اين آيه صريحا دستور مى‌دهد كه در تمامى شؤون زندگى، براى برقرارى نظم و اجراى عدالت، بايد به مراجع الهى روى آورد.

و در آيه ديگرى مى‌فرمايد:

«و إذا جاءهم أمر من الأمن أو الخوف أذاعوا به و لو ردّوه إلى الرسول و إلى أولى الأمر منهم لعلمه الذين يستنبطونه منهم و لو لا فضل اللّه عليكم و رحمته لا تّبعتم الشيطان إلّا قليلا»[٢].

در اين ايه صريحبا در شؤون سياسى، دستور مراجعه به مراجع الهى داده شده كه بايستى مسائل سياسى در پرتو دستورات الهى حلّ و فصل گردد.

آيات ازاين قبيل در قرآن فراوان است كه حاكميّت «اللّه» را بر جامعه مطرح كرده و با هرگونه حاكميّت طاغوت مبارزه و مخالفت كرده است.

«أفمن يهدى إلى الحقّ أحقّ أن يتّبع أم من لا يهدّى إلّا أن يهدى فما لكم كيف تحكمون»[٣].

در اين آيه، وجدانها را مورد خطاب قرار داده، تا بنگريد چگونه قضاوت مى‌كنيد: آيا كسانى كه همواره به حقّ و عدالت رهنمود مى‌باشند، شايسته رهبرى هستند، يا كسانى كه از حق و عدالت آگاهى ندارند و بايستى خود رهنمايى شوند؟

و اين آيه عينا همان را مى‌گويد كه مولا امير مؤمنان عليه السّلام توضيح داده است: «إنّ أحقّ‌

[١] - النساء ٢: ٥٩.

[٢] - النساء ٤: ٨٣.

[٣] - يونس ١٠: ٣٥.