ولايت فقيه
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص

ولايت فقيه - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٠٤

«و اعتصموا بحبل اللّه جميعا و لا تفرّقوا»[١].

به ريسمان ناگسستنى الهى چنگ بزنيد، و از هم پراكنده نگرديد.

جمله «و لا تفرقوا» مقصود از «حبل اللّه» را روشن مى‌سازد كه جماعت مسلمانان است چنانچه در كلام مولا امير مؤمنان عليه السّلام آمده است:

«و الزموا السواد الأعظم، فإنّ يد اللّه على الجماعة. و إياكم و الفرقة، فإنّ الشاذ للشيطان، كما أنّ الشاذّ من الغنم للذئب»[٢].

با انبوه مردمى همراه باشيد، زيرا دست عنايت الهى بر سر جماعت است. زنهار كه از پراكنده شدن بپرهيزيد. كه نصيب شيطان خواهيد شد، همان‌گونه كه گوسفند جدا از گله نصيب گرگ مى‌شود.

در جاى ديگر، «حبل اللّه» را همان «حبل الجماعة» دانسته و مى‌فرمايد:

«الزموا ما عقد عليه حبل الجماعة، و بنيت عليه أركان الطاعة»[٣].

در بافت جماعت مسلمين بپيونديد، كه پايه طاعت و ديندارى بر آن استوار است.

پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله مى‌فرمايد:

«إنّ اللّه وعدنى فى امّتى، و أجارهم من ثلاث: لا يعمّهم بسنة، و لا يستأصلهم بعدوّ، و لا يجمعهم على ضلالة»[٤].

خداوند نويد داده كه امّت اسلامى از سه آفت مصون باشند:

١- هيچ‌گاه قحطى و خشكسالى آنان را فرانگيرد.

٢- هيچ‌گاه دشمن بر گستره قلمرو اسلامى چيره نگردد.

٣- هيچ‌گاه بر امر باطلى اتفاق نظر ننمايند.

و مسأله «لا تجتمع امّتى على ضلال» واقعيتى است انكارناپذير كه با در نظر گرفتن مسأله حكمت الهى و قاعده لطف كاملا قابل توجيه است و اگر برخى ازاين عبارت سوء استفاده كرده‌اند، اين حاكى از سوء فهم آنان مى‌باشد، زيرا در مصاديق عبارت فوق و نيز در تفسير محتوايى آن به اشتباه رفته‌اند.

توضيحا بايد گفت مورد نظر روايات ياد شده، ذاتا بها دادن به آراى عمومى و


[١] - سوره آل عمران ٣: ١٠٢.

[٢] - نهج البلاغة خطبه: ١٢٧.

[٣] - نهج البلاغة خطبه: ١٥١.

[٤] - سنن دارمى ج ١ ص ٢٥ باب ٨ از مقدمه.