جماعت شود و اتفاقا به ركوع امام و چيزى كه ملحق به ركوع است، نرسد، نماز جماعتش صحيح است و يك ركعت حساب مى‌شود و آنچه كه در مسأله سابق گفتيم، اختصاص دارد به موردى كه در حال ركوع امام يا قبل از ركوع، بعد از تمام كردن قرائت، داخل نماز جماعت شود.

(١)

مسأله ١٢- اگر به خيال آن كه در ركوع به امام برسد، ركوع كند

، ولى به امام نرسد يا شك در رسيدن و نرسيدن كند، بعيد نيست كه نمازش به طور فرادا صحيح باشد و احتياط آن است كه آن را تمام كند و اعاده نمايد.

(٢)

مسأله ١٣- كسى كه اطمينان به رسيدن به ركوع امام ندارد

، بنابر اقوا، اشكالى ندارد كه رجاء به قصد ركوع با امام وارد نماز جماعت شود، چنانچه به امام برسد، نمازش صحيح است.

وگرنه در صورتى كه به ركوع رفته باشد، باطل است. كما اين كه اشكالى ندارد كه تكبيرة الاحرام را بگويد به قصد اين كه اگر به امام برسد، ملحق به او شود و اگر بامام نرسد قبل از ركوع، فرادا نمايد نماز را يا منتظر ركعت دوّم امام به شرطى كه در مسأله آينده هست، بماند.

(٣)

مسأله ١٤- اگر نيّت اقتدا كند و «اللّه اكبر» بگويد و قبل از آن كه به ركوع برود، امام سرش را بلند كند

، لازم است كه به طور فرادا نماز بخواند يا در همان حال ايستاده، منتظر ركعت ديگر امام باشد و آن را ركعت اوّل قرار دهد به شرطى كه امام در نماز خواندن كند نباشد به طورى كه [در اثر طول كشيدن‌] صدق كند كه اقتدا نكرده است و اگر امام طول بدهد، انتظار جايز نيست.

(٤)

مسأله ١٥- اگر امام را در سجده اوّل يا دوّم ركعت آخر ببيند

و بخواهد كه به فضيلت نماز جماعت برسد، نيّت كند و «اللّه اكبر» بگويد و با امام سجده يا دو سجده نمايد و تشهّد بخواند، سپس بعد از سلام امام قيام كند [و نمازش را بخواند] و احتياط را ترك نكند به اين كه نمازش را تمام كند و اعاده‌اش نمايد، اگر چه اكتفا به نيّت و تكبير و بجا نياوردن غير از نيّت و تكبير به خاطر تبعيّت از امام و صحّت نمازش، خالى از وجه نيست و بهتر است كه در اين جماعت داخل نشود و اگر در تشهّد آخر به امام برسد، جايز است كه نيّت كند و «اللّه اكبر» بگويد و با امام بنشيند و تشهّد بخواند و وقتى كه امام سلام داد بلند شود و نماز بخواند و اكتفا به اين نيّت و تكبير بكند و فضيلت جماعت حاصل مى‌شود، اگر چه ركعتى را هم نرسيده باشد.