ولى شب اوّل و آخر جزء دهه نيستند. بنابراين اقامت ده روز و نه شب كفايت مى‌كند و بنابر اقوا كفايت مى‌كند كه كسرى يك روز، از روز ديگر حساب شود، مثل اينكه در روز اوّل وقت ظهر تا ظهر روز يازدهم قصد اقامت نمايد و ابتداى روز، بنابر اقوا از طلوع فجر دوّم (سپيده صادق) است پس اگر وقت طلوع خورشيد وارد شود، آخر دهه، موقع طلوع خورشيد روز يازدهم مى‌باشد- نه غروب روز دهم-.

(٢)

مسأله ٦- شرط است كه محل اقامت يكى باشد

، بنابراين، اگر قصد اقامت ده روز در جاهاى متعدد داشته باشد (به اينكه اين دهه را مثلا در اين چند روستاى نزديك به هم باشد)، حكم سفر قطع نمى‌شود مثل اينكه ده روز قصد اقامت در نجف و كوفه با هم داشته باشد. البته فاصله قرار گرفتن شط و مانند آن در وسط شهر [چون دو قسمت‌] مجموعا شهر واحدى مى‌باشد، ضررى به وحدت آن نمى‌رساند، مثل دو طرف شط در بغداد و اسلامبول پس اگر قصد كند كه ده روز در دو طرف شط، در بغداد مثلا بماند حكم سفر را قطع مى‌كند.

(٣)

مسأله ٧- در نيّت اقامت، تصميم بر اينكه از حصار و ديوار شهر خارج نشود شرط نيست‌

، بلكه اگر در موقع قصد اقامت ده روز، نيّت داشته باشد كه تا بعضى از مزرعه‌ها و باغهاى اطراف اين شهر سر بزند، حكم مقيم را دارد و حتى اگر قصد داشته باشد كه از حدّ ترخّص بگذارد، بلكه تا كمتر از چهار فرسخ نيز برود، چنانكه قصد داشته باشد كه زود برگردد مثل اينكه يك يا دو ساعت خارج شود، بطورى كه عرفا از صدق اقامت ده روز در آن محل خارج نشود، حكم مقيم را دارد. ولى اگر بخواهد بيش از اين بماند- خصوصا اگر قصدش اين باشد كه شب را در خارج شهر و در كمتر از چهار فرسخ بماند- اشكال دارد.

(٤)

مسأله ٨- قصد اجمالى در تحقق اقامت ده روز كفايت نمى‌كند

، بنابراين، اگر كسى كه تابع ديگرى است- مانند زوجه و رفيق- قصد داشته باشد، هر قدر متبوع بماند، او هم بماند، كافى نيست، اگر چه متبوع قصد اقامت ده روز را داشته باشد؛ در صورتى كه تابع از اوّل مقدار قصد او را نمى‌دانسته است. پس اگر بعد از چند روز معلوم شود كه متبوع قصد اقامت ده روز داشته است، تابع بايد همچنان نماز را شكسته بخواند، مگر اينكه بعد از اين قصد كند كه ده روز بماند، بلكه اگر قصد كند تا آخر ماه يا تا روز عيد، مثلا در جايى بماند و در واقع تا آن موقع، ده روز بوده ولى در وقت قصد اقامت، نمى‌دانسته كه تا آن روز ده روز مى‌شود، بعيد نيست كه كافى نباشد و شكسته خواندن نماز بر او واجب‌