و همچنين اگر با آب معتصم مانند كر يا جارى متصل و ممزوج شود پاك مى‌گردد، و در اتصال كيفيت خاصى معتبر نيست، بلكه معيار صرف اتصال است اگر چه آبراهى كوچك و يا روزنه‌اى بين آنها باشد كما اينكه بالا بودن يا مساوى بودن سطح آب معتصم با آب نجس شرط نيست. البته اگر جريان آب نجس از بالا روى آب معتصم باشد، ظاهر آن است كه (چنين اتصالى) در پاك شدن قسمت بالاى آب نجس- در حال ريزش بر روى آب معتصم- كفايت نمى‌كند.

(٢)

مسأله ٢٣- آبى كه در وضو بكار رفته بدون اشكال پاك و پاك‌كننده از حدث و خبث [٧] است‌

كما اينكه آبى كه در رفع حدث اكبر (غسل جنابت و مانند آن) بكار رفته پاك و پاك كننده خبث است، و بلكه بنابر اقوا برطرف‌كننده حدث نيز مى‌باشد.

(٣)

مسأله ٢٤- آبى كه براى برطرف كردن خبث استعمال شده‌

، كه به آن غساله گفته مى‌شود مطلقا نجس است.

(٤)

مسأله ٢٥- آب استنجاء خواه از بول يا غائط پاك است.

در صورتى كه هيچ‌يك از اوصاف سه‌گانه آن تغيير نكرده باشد و در آن ذراتى از غائط كه قابل تشخيص است نباشد.

و بول و يا غائط بيش از مقدار معمول اطراف مخرج را آلوده نكرده باشد، بطورى كه به آن استنجاء نگويند و نجاستى از خارج به آن نرسيده باشد و از قبيل نجاست خارج است، بيرون آمدن نجاست ديگرى مثل خون با بول يا غائط حتى بنابر احتياط واجب اگر آنچه بيرون آمده طورى باشد كه جزء بول يا غائط محسوب شود.

(٥)

مسأله ٢٦- در پاك بودن آب استنجاء، رسيدن آب به مخرج قبل از رسيدن دست به مخرج شرط نيست‌

گرچه احتياط مستحب رعايت آن است.

(٦)

مسأله ٢٧- اگر نجس بين چند چيز محدود مشتبه باشد

، مثل اينكه در ميان ده ظرف يكى از آنها نجس باشد (و معلوم نباشد كه كداميك نجس است) بايد از همه آنها اجتناب شود و هرگاه چيزى با يكى از آنها ملاقات كند كه حالت سابقه آن نجاست باشد بنابر احتياط واجب- اگر اقوا نباشد- آنچه ملاقات كرده است محكوم به نجاست است و اگر حالت سابقه آن، نجاست نباشد در آن تفصيل است.

(٧)

مسأله ٢٨- اگر يكى از دو ظرف مشتبه (كه مسلما يكى از آن دو نجس است) بريزد

واجب است از ظرف ديگرى اجتناب شود.