نسبت به خواندن نماز ظهر در شك باشد، بايد نماز عصر را بخواند و به شك در نماز ظهر اعتناء نكند (و بنا بر خواندن نماز ظهر گذارد) ولى اگر در همين صورت، در خواندن نماز عصر شك داشته باشد، بايد نماز عصر را (در همين وقت خاص خودش) بخواند و احتياط آن است كه نماز ظهر را قضا نمايد، و همچنين است حكم اين صورى كه گذشت نسبت به نماز مغرب و عشاء.

(١)

مسأله ٣- اگر شك كند كه وقت باقى مانده است يا نه‌

، حكم داشتن وقت را دارد.

(٢)

مسأله ٤- اگر در اثناى نماز عصر شك كند كه آيا نماز ظهر را خوانده است يا نه‌

، چنانچه در وقت خاص عصر است، بنا را بر خواندن نماز ظهر مى‌گذارد و اگر در وقت مشترك (بين نماز ظهر و عصر) باشد، بنا را بر نخواندن نماز ظهر مى‌گذارد و از نيّت نماز عصر به نماز ظهر عدول مى‌كند.

(٣)

مسأله ٥- اگر بداند كه يكى از دو نماز ظهر و عصر را خوانده است و لكن نمى‌داند كه مشخّصا كدام يك از آنها است‌

، اگر در وقت خاص عصر باشد، نماز عصر را مى‌خواند و احتياط آن است كه نماز ظهر را قضا نمايد، و اگر در وقت مشترك باشد، يك نماز چهار ركعتى به قصد «ما فى الذّمة» مى‌خواند، و اگر بداند كه يكى از دو نماز مغرب و عشاء را خوانده است، چنانچه در وقت خاص عشا باشد، نماز عشا را مى‌خواند و احتياطا نماز مغرب را قضا مى‌نمايد و اگر در وقت مشترك باشد، هر دو را مى‌خواند.

(٤)

مسأله ٦- در صورتى نبايد به شك در نماز بعد از گذشتن وقت اعتنا كند و بنابر انجام آن بگذارد كه شك او بعد از گذشتن وقت پيدا شود

، بنابراين اگر كسى در اثناى وقت در خواندن نماز شك نمايد و فراموش كند كه نماز را بخواند تا اينكه وقت بگذرد، قضاى اين نماز واجب است.

(٥)

مسأله ٧- اگر در خواندن اصل نماز شك كند و معتقد شود كه وقت گذشته است‌

، سپس بعد از وقت معلوم شود كه شك او در اثناى وقت بوده است، بايد نماز را قضا كند، بر خلاف عكس آن، به اين كه در حال شك در خواندن نماز، معتقد باشد كه وقت باقى است و عمدا يا سهوا نماز را نخواند، سپس معلوم شود كه شك او در خارج از وقت بوده است، كه قضا بر او واجب نيست.

(٦)

مسأله ٨- حكم كسى كه در خواندن و نخواندن نماز، زياد شك مى‌كند

، مانند حكم غير او است، پس تفصيل «گذشته» بين اين كه شك او در وقت باشد يا خارج از وقت، درباره كثير الشك هم جارى است، اما شخص وسواسى، هر چند كه در وقت باشد، ظاهر اين است كه نبايد به شك اعتنا كند.